بایگانی برچسب: s

اندازه‌گیری میزان گلوکوز افراد مبتلا به دیابت از طریق حسگر چشمی


از ده ها سال قبل محققان به دنبال توسعه ابزاری پوشیدنی و غیر تهاجمی برای نظارت بر سطح گلوکز بوده اند. چنین دستگاهی به میلیون ها فرد مبتلا به دیابت در رهگیری سطح گلوکز بدون استفاده از سوزن کمک می کند.

مطالعاتی از این دست تا کنون نتیجه قابل توجهی به دنبال نداشته، حالا اما استارتاپی هلندی به نام Noviosense موفق به توسعه یک ابزار پوشیدنی برای نظارت بر سطح گلوکز از طریق اندازه گیری اشک شده است.

این دستگاه فنر مانند در سطح داخلی پلک پایینی قرار گرفته و اشک را آزمایش می کند. در بررسی صورت گرفته ۹۵ درصد داده های استخراج شده از گلوکز اشک دقتی برابر با گلوکز خون داشته یا حداقل در محدوده قابل قبول واقع بوده است. این در حالی است که پیش از این محققان عقیده داشتند که آزمایش گلوکز از طریق اشک در بهترین حالت دقتی ۷۰ درصدی خواهد داشت.افراد مبتلا به دیابت





این فناوری با قرار گرفتن در معرض «اشک پایه» یا جریان مداوم و طبیعی اشک کار می کند. به گفته «کریستوفر ویلسون» موسس Noviosense لنزهای تماسی از قبیل Verily لایه چشمی را خشک کرده، از جاری شدن آن جلوگیری کرده یا منبعی غیر قابل اتکا از اشک ایجاد می کند.

این ابزار را می توان برای مدت طولانی در چشم قرار داد بدون اینکه حین پلک زدن یا حتی مالیدن چشم باعث آزار فرد شود.

یکی از مهمترین چالش های این آزمایش دامنه محدود کیس های آزمایشی است که اعتبار تحقیق را تحت تاثیر قرار می دهد. Noviosense قبل از عرضه آن باید آزمایش های بیشتری صورت داده و بهینه سازی هایی را در آن پیاده سازی کند.

مهمترین دستاورد این محققان برداشتن گام های عملی در راستای توسعه ابزاری است که افراد مبتلا به دیابت را از دست سوزن های آزاردهنده و روش های تهاجمی و دردناک راحت می سازد.



Source link

اپل تایید کرد؛ تراشه T2 مانع از تعمیر برخی قطعات توسط افراد متفرقه می‌شود


اپل با استفاده از تراشه‌ی امنیتی T2 در مک‌بوک‌ ایر و مدل ۲۰۱۸ مک مینی، امکان تعمیر برخی از قطعات سخت‌افزاری توسط تعمیرکاران متفرقه را غیرممکن ساخته است.

اپل برای افزایش امنیت و حفظ حریم خصوصی کاربران، در رایانه‌های جدید مک از تراشه‌ی جدیدی با نام T2 بهره برده که از درز اطلاعات کاربران به دنیای اینترنت جلوگیری می‌کند. با این حال چندی پیش گزارشی در این رابطه منتشر شد که جلوگیری این تراشه از تعمیر برخی قطعات سخت‌افزاری توسط تعمیرکاران متفرقه را خبر می‌داد.

اکنون اپل در تماسی که با وب‌سایت ورج برقرار کرده، به‌صورت رسمی این موضوع را تأیید کرده است. طبق گفته‌ی این شرکت، تنها برخی از قطعاتی که امکان دسترسی به اطلاعات خصوصی کاربر را ممکن می‌کنند، توسط تعمیرکاران متفرقه غیرقابل تعمیر هستند؛ قطعاتی مانند تاچ آیدی و بورد منطقی دستگاه که داده‌های خصوصی کاربران را درون خود نگهداری می‌کنند. بنابراین اگر برای قسمت‌های فوق مشکلی پیش آمد؛ تنها راه، مراجعه به فروشگاه‌های رسمی اپل خواهد بود تا آن‌ها توسط ابزارهای عیب‌یابی اختصاصی خود، قسمت‌های یادشده را جایگزین کنند.

با این وجود، اپل تاکنون درباره‌ی محصولات و قطعاتی که این سیاست جدید روی آن‌ها اعمال شده، اطلاعات دقیقی را منتشر نکرده است.

پیش‌تر اپل در ماه اکتبر دستورالعملی را به مراکز سخت‌افزاری خود ارسال کرده بود که طبق آن، تعویض و جایگزینی برخی قطعات تنها باید توسط ابزار پیکربندی مخصوصی صورت می‌گرفت. این ابزار که Apple Service Toolkit 2 نام دارد، با تراشه‌ی T2 پیوستگی ایجاد می‌کند. بررسی سلامت بخش‌هایی چون حافظه، صفحه‌نمایش، شارژر و سیستم خنک‌کننده از جمله مهم‌ترین ویژگی‌های ابزار یادشده برشمرده می‌شود. با این حال، دسترسی به این ابزار تنها برای پرسنلی میسر است که عضو شبکه‌ی Global Service Exchange اپل باشند.

T2

اتخاذ چنین تصمیمی توسط رهبران اپل، تعمیر قطعات دستگاه‌های این شرکت را توسط تعمیرکنندگان متفرقه سخت و در برخی موارد ناممکن می‌کند. این موضوع برای افراد ساکن در کشورهایی مانند ایران که از پشتیبانی شرکت اپل بی‌بهره هستند، قطعاً می‌تواند دردسرساز شود.

مدیرعامل وب‌سایت iFixit که در زمینه‌ی کالبدشکافی دستگاه‌های تازه‌ عرضه‌شده فعالیت می‌کند، در این رابطه می‌گوید:

ممکن‌ترین احتمال این است که هدف‌ آن‌ها از چنین کاری افزایش کنترل خود روی تعمیرکنندگان و محدودسازی دسترسی آن‌ها به برخی از بخش‌ها بوده است. این تصمیم را می‌توان حرکتی دانست که به‌دنبال آن اپل به سهم بیشتری از بازار تعمیرکنندگان متفرقه دست پیدا کند؛ همچنین می‌توان این حرکت را به‌منزله‌ی یک تهدید [برای تعمیرکنندگان مستقل] در راستای بهبود فعالیت‌ شبکه‌ی پشتیبانی مجاز خود دانست. [پاسخ هر چه باشد]، فعلاً چیزی نمی‌دانیم.

با تمامی این اوصاف، به‌نظر می‌رسد که تعمیر و جایگزینی صفحه‌نمایش مک‌بوک‌ها نیازی به تعمیرکنندگان Apple نخواهد داشت. ماه گذشته برخی از متخصصان نمایشگر مک‌بوک پرو ۱۳ اینچی ۲۰۱۸ را با یک مدل همسان دیگر تعویض کردند؛ اما هیچ‌گونه خللی در عملکرد دستگاه پیش نیامد.

تراشه‌ی T2 امکان فراخوانی سیری و دسترسی به میکروفون هنگام غیرفعال‌بودن دستگاه را فراهم می‌کند؛ همچنین انباشت‌ داده‌های تاچ آیدی و اطلاعات رمزنگاری همگی توسط این تراشه صورت می‌پذیرد.

تاکنون اهالی کوپرتینو از این تراشه در مک مینی ۲۰۱۸، مک بوک ایر ۲۰۱۸ و آیمک پرو استفاده کرده‌اند و انتظار می‌رود که در محصولات آتی این شرکت نیز چنین رویه‌ای ادامه داشته باشد.



Source link

Smart Touch علی بابا خرید اینترنتی را برای افراد نابینا آسان می‌سازد


در دو سال گذشته واحد تحقیق و توسعه علی بابا با ارزشی بالغ بر ۱۵ میلیارد دلار روی بهینه سازی تجربه کاربری موبایل برای افراد نابینا تمرکز کرده و اخیرا آنها با همکاری دانشگاه چینی Tsinghua به نتایج قابل توجهی دست پیدا کرده اند.

دستاورد جدید چینی ها شامل یک صفحه سیلیکونی به نام Smart Touch است که روی نمایشگر موبایل قرار می گیرد. این صفحه دارای سه کلید کوچک حساس به فشار است که برای دستورات پرکاربرد مثل بازگشت، منو و OK سفارشی سازی می شوند. کاربر برای وارد کردن هر دستور باید دوبار هر کلید را سفارش دهد.

یکی از کاربران نابینا به نام «لی منگکی» پس از آزمایش این صفحه خرید با آن را بسیار آسانتر می داند. استفاده از این صفحه شبیه به تگ، ریسک کلیک اشتباه و نیاز به اجرای دستورات پیچیده روی نمایشگر را کاهش می دهد.Smart Touchاین ابزار نه تنها دستورات لمسی را درک می کند بلکه کاربر با نزدیک کردن موبایل به گوش خود می تواند متون و توضیحات نمایش داده روی صفحه را نیز بشوند. فناوری پشت این صفحه سیلیکونی رابط بین ماشین و انسان است که امکان اجرای دستورات صوتی را نیز فراهم می کند.





Smart Touch فعلا با دو اپلیکیشن پرکاربرد علی بابا سازگاری دارد که شامل مارکت پلیس Taobao و پلتفرم پرداخت Alipay است. این کلیدها حین تغییر اپلیکیشن به صورت خودکار با دستورات جدید سازگار می شوند.

نکته ای که توسعه و بهینه سازی این صفحات را مشکل مواجه کرده محدود بودن جامعه تحقیقاتی افراد نابینا است. علی بابا راه حل غلبه بر این مشکل را سازگار ساختن آن با اپلیکیشن های محبوب می داند که به استفاده گسترده از Smart Touch منجر خواهد شد.

مهمترین مزیت این صفحات هزینه بسیار پایین تولید است که برای هر واحد برابر ۳.۶ سنت است. کمپانی سازنده قصد عرضه انبوه این صفحات در اوایل سال ۲۰۱۹ را دارد.



Source link

چگونه با فوتوشاپ افراد را از تصاویر حذف کنیم؟


زمانی که بخواهید از یک منظره زیبا عکس بگیرید مسلما حضور بیش از حد توریست‌ها در قاب تصویر اذیتتان می‌کند. مثلا در همین تصویر زیر می‌توان زجری که عکاس برای ثبت این منظره زیبا کشیده را به خوبی مشاهده کرد.

حذف افراد از تصویر با فوتوشاپ

البته راهکارهای عجیب و غریب و نسبتا پیچیده‌ای برای حذف جمعیت حاضر در تصویر وجود دارد اما اگر کمی آینده نگر باشید و ترفندی که در ادامه به آن خواهم پرداخت را خوب یاد بگیرید، می‌توانید با فوتوشاپ به صورت خودکار از شر توریست‌های مزاحم خلاص شوید. پس با یکی دیگر از سری آموزش‌های فوتوشاپ همراه ما باشید تا به تصویری شبیه به آنچه در زیر می‌بینید برسید.


کلیک کنید



حذف افراد از تصویر با فوتوشاپ

چه کار باید کرد؟

همانطور که گفتم برای استفاده از این حقه باید آینده نگر باشید. چراکه اگر از منظره‌ای زیبا تنها یک عکس در دست داشته باشید، قادر به استفاده از این ترفند کاربردی نخواهید بود. مثلا همین تصویری که در بالا می‌بینید ترکیبیست از ۱۵ عکس مختلف که با فواصل ۳۰ ثانیه‌ای از هم گرفته شده‌اند.

برای این کار، باید دوربین خود را در مکان ثابتی قرار دهید که پس زمینه مورد نظر در آن نقطه به خوبی قابل مشاهده باشد. سپس همانند تصویر متحرکی که در زیر این پاراگراف برایتان گذاشته‌ام باید سعی کنید با هر حرکتی که جمعیت حاضر در صحنه انجام می‌دهند یک عکس تازه از سوژه خود بگیرید.

حذف افراد از تصویر با فوتوشاپ

به چه تعداد عکس نیاز داریم؟

اینکه به چه تعداد عکس احتیاج دارید بسته به جمعیتی دارد که در حال تماشایش هستید. مثلا اگر با جمعیت زیادی رو به رو هستید که سرعت حرکت نسبتا بالایی دارند، گرفتن ۵ عکس با فواصل ۳ یا ۴ ثانیه‌ای احتمالا کفایت می‌کند.

اما اگر شرایط بر وقف مراد نبود و با جمعیت قلیلی طرف شدید که از قضا سرعت بالایی هم ندارند، آن وقت مجورید حداقل ۲۰ عکس با فواصل ۳۰ ثانیه‌ای بگیرید که به تبع در چنین شرایطی زمان و انرژی بیشتری از شما گرفته می‌شود.

حذف افراد از تصویر با فوتوشاپ

حذف افراد از تصویر با فوتوشاپ

پروسه عکاسی و گرفتن تمام عکس ها که تمام شد، نوبت به آن می‌رسد که به سراغ فوتوشاپ بروید. برای شروع پس از بالا آمدن پنجره فوتوشاپ مسیر File > Scripts > Statistics را طی کنید.

حذف افراد از تصویر با فوتوشاپ

سپس در پنجره Image Statistics به انتخاب گزینه Median از منوی کشویی Stack Mode بپردازید.

حذف افراد از تصویر با فوتوشاپ

حالا در زیر بخش Source Files به سراغ کلید Browse بروید و به کمک آن تمام عکس‌های گرفته شده را انتخاب کنید. در ضمن پیش از اینکه روی OK کلیک کنید، حواستان باشد که تیک Attempt to Automatically Align Source Images را هم بگذارید.

حذف افراد از تصویر با فوتوشاپ

با پیمودن این مسیر فوتوشاپ پردازش‌هایش را آغاز می‌کند و پس از دقایقی تصویری شبیه به چیزی که در زیر می‌بینید تحویلتان می‌دهد.

حذف افراد از تصویر با فوتوشاپ

لکه گیری‌ نهایی

در اولین نگاه تصویر بالا خوب به نظر می‌رسد اما اگر رویش زوم کنید و نگاه دقیقی به آن بیندازید، می‌بینید که در برخی نقاط، لکه‌های رنگی عجیبی دارند خود نمایی می‌کنند.

حذف افراد از تصویر با فوتوشاپ

البته جای نگرانی وجود ندارد و برطرف کردن چنین ایرادات کوچکی مسلما راحت‌تر از پاک کردن آن همه توریست‌ از دل تصویر است. پس به سراغ ابزار مناسب بروید و هر جا که ایرادی به چشمتان خورد، آن را برطرف کنید.

هر چه در لکه گیری وسواس بیشتری به خرج دهید به تبع تصویر نهایی، کیفیت بهتر و زیبایی بیشتری پیدا خواهد کرد. پس تا جایی که می‌توانید وقت بگذارید تا تصویر نهایی شبیه چیزی شود که در پایین می‌بینید.

حذف افراد از تصویر با فوتوشاپ



Source link

ما افراد عادی برای حفظ کره زمین چه کاری می‌توانیم انجام دهیم؟


آیا اخبار محیط زیست شما را هم نگران کرده است؟ با این راه‌کارها می‌توانید به کره‌ی زمین کمک کنید.

اگر شما هم درباره‌ی آینده زمین نگران هستید، باید بگوییم که کاملا حق دارید، چون گزارش‌های جدید پیش‌بینی می‌کنند تنها ۱۰ سال زمان باقی مانده تا بتوانیم از فاجعه‌بارترین سناریوی تغییرات آب‌و‌هوایی جلوگیری کنیم.

در همین حال، وضعیت آب‌وهوای جهان هر روز رکوردهای قبلی در جهت بدتر شدن اوضاع را پشت سر می‌گذارد. پیش‌بینی می‌شود با روند حاضر، تا سال تعداد پلاستیک‌های درون دریا بیشتر از شمار ماهیان باشد و هم‌اکنون، گونه‌هایی از آبزیان نیز در خطر انقراض هستند که هنوز از جانب ما انسان‌ها شناسایی نشده‌اند.

شاید فکر کنید اثر اقدام‌ها ما، مانند استفاده از کیسه‌های چندبار مصرف برای خرید، در برابر تصمیمات دولت‌ها و صنایع بزرگ ناچیز به نظر می‌رسد. اما از لحاظ علمی این‌طور نیست. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۶ نشان داد که بیشترین تاثیر بر سیاره‌مان از جانب انسان‌ها، بیشتر از هر عامل دیگری به مصرف‌کنندگان است.

مقاله‌های مرتبط:

درست است که اقدام‌ها فردی و جزئی قادر به حل مشکلی به بزرگی گازهای گلخانه‌ای انتشاریافته در اتمسفر زمین نیست؛ ولی انتخاب‌هایی که در شبانه‌روز و در زندگی طیف وسیعی از مصرف‌کننده‌ها اتفاق می‌افتد، می‌تواند تاثیرگذار باشد.

ما قبلا می‌دانستیم که باید کمتر از خودرو‌هایمان استفاده کنیم، بطری‌ها را بازیافت کنیم و لباس‌ها را در آب سرد بشوریم؛ ولی اگر می‌خواهید کره‌ی زمین را نجات دهیم، نباید به همین کارها اکتفا کنیم.

در ادامه با چند راهکار ساده و علمی که تاثیرات شگفت انگیزی بر محیط زیست دارند، آشنا می‌شویم.

کره زمین

ریزدانه‌های پلاستیکی را کنار بگذارید

دانه‌های ریزی که درون محصولات آرایشی و بهداشتی وجود دارند،‌ به محض استفاده کردن و انتقال به فاضلاب، به رودخانه ها و اقیانوس‌ها راه پیدا می‌کنند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که این دانه‌های ریز پلاستیکی باعث ایجاد مشکلات سلامتی برای ماهی‌ها و سایر موجودات زنده‌ی دریا می‌شود. ریزدانه‌ها که خاصیت جذب سموم را دارند، به اشتباه وارد زنجیره‌ی غذایی شده و باعث مسمویت انسان توسط غذاهای دریایی می‌شوند.

بسیاری از کشورها استفاده از این ریزدانه‌ها را ممنوع کرده‌اند؛ ولی اگر شما هنوز از این‌ محصولات استفاده می‌کنید، با مصرف نکردن آن‌ها لطفی در حق همه و محیط زیست‌ کرده‌اید.

تجدید نظر در استفاده از پدهای بهداشتی

به‌طور میانگین، هر زن در عمر خود ۱۲ هزار پد معادل با ۱۳۶ کیلوگرم مصرف می‌کند. اغلب پدها زیست‌تخریب‌پذیر نیستند و از موادی مانند پلی اتیلن و سایر انواع پلاستیک‌ ساخته شده‌اند.

با احتساب ۳/۸ میلیارد زن ساکن کره‌ی زمین، تخمین زده می‌شود در حدود نیم درصد از زباله‌هایی که زنان تولید می‌کنند، مربوط به همین پدهای بهداشتی است. البته که نیاز به پدها امری ضروری است؛ ولی پیشنهادهای دیگری هم وجود دارد.

کاپ‌های قاعدگی، پدهای با قابلیت استفاده‌ی مجدد و لباس‌های مخصوص هم به کاهش آسیب به محیط زیست کمک خواهند کرد و هم باعث صرفه‌جویی وقت و هزینه برای زنان خواهد شد. پژوهشی در سال ۲۰۱۱ نشان داد ۹۱ درصد زنانی که برای اولین بار از کاپ‌های مخصوص به‌جای پد استفاده کرده‌اند، دوباره به این محصول مراجعه و آن را به دیگران توصیه کرده‌اند.

کمتر گوشت بخورید و به اندازه خرید کنید

ثابت شده است که کاهش میزان گوشت در رژیم غذایی، تاثیر مثبتی بر محیط زیست خواهد داشت. البته با جایگزینی میوه و سبزیجات به‌جای گوشت، همه‌ی مشکلات از بین نخواهند رفت. مقاله‌ای در واشنگتن پست به این نکته اشاره دارد که اگر تصمیم گرفته‌اید تا دیگر لب به گوشت نزنید، نمی‌توانید یک کیلوگرم از آن را که ۲۲۸۰ کالری دارد با یک کیلوگرم کلم بروکلی با انرژی ۳۴۰ کالری عوض کنید. فرد برای دریافت ۲۲۸۰ کالری باید ۶.۷ کیلوگرم بروکلی بخورد.

بسیاری از سبزیجات نمی‌توانند انرژی جایگزین گوشت را، با وزن برابر تامین کنند. ریچارد فیشبک در پژوهش خود نشان داد که گیاه‌خواری و رژیم‌های سالم می‌توانند تاثیر بدتری بر محیط زیست داشته باشند.

مشکل واقعی نوع خاصی از غذا نیست. مسئله اینجاست که کشورهای مرفه، بیشتر از میزانی که نیاز دارند، مواد غذایی تهیه می‌کنند. امروزه حدود یک سوم از مواد غذایی که پرورش داده می‌شود، دور ریخته می‌شود.

بنابراین، برای وعده‌های غذایی هر هفته برنامه‌ریزی کنید و رژیم  غذایی متعادل و ساده‌ای را دنبال کنید و هرگز بیشتر از مقدار مورد نیازتان خرید نکنید.

گوشت قرمز ارگانیک

ارگانیک‌ها همیشه مفید نیستند

اغلب این تصور رایج است که همه‌ی غذاهای ارگانیک، برای محیط زیست مفید هستند. با این که کاهش میزان آفت‌کش‌ها و کودهای مورد استفاده برای تولید محصولات کشاورزی مفید است، متاآنالیزی در سال ۲۰۱۲ نشان داد که تولید محصولات ارگانیک، ۲۵ درصد کمتر از محصولات معمولی بازده دارد.

درصد فوق به این معنی است که برای تولید محصول یکسان، در روش ارگانیک، به‌میزان یک چهارم زمین بیشتری برای پرورش محصول نیاز است و این تاثیر منفی بر سیاره‌‌ی زمین دارد. البته برخی از روش‌های تولید ارگانیک محصولات کشاورزی، مانند کشت چندمحصولی یا تناوبی به سلامت خاک کمک می‌کند.

مواد غذایی ارگانیک

شواهد رو به رشدی موجود است که محصولات اصلاح‌شده‌ی ژنتیکی را به‌عنوان یک گزینه مطلوب برای محیط زیست معرفی می‌کند. بررسی مطالعاتی ۱۴۷ یافته در سال ۲۰۱۴ نشان داد که فناوری اصلاح ژنتیکی، کاهش ۳۷ درصدی آفت‌کش‌ها و افزایش ۲۲ درصدی بهره‌وری محصولات را در پی دارد.

این به آن معنی نیست که باید از محصولات ارگانیک پرهیز کرد، اما نباید فرض کرد که تنها گزینه‌ی قابل اتکا در پیش رویمان هستند، فراتر از این باید توجه داشت که هنوز تاثیر قطعی این محصولات بر سلامت ما ثابت نشده است.

دوش گرفتن بیش از حد لزومی ندارد

اگر از برق و گاز مصرفی برای ۸.۲ دقیقه زمان میانگین حمام صرف‌نظر کنیم، هر امریکایی برای هر بار دوش گرفتن، ۶۵.۱ لیتر آب با ارزش را مصرف می‌کند. این زمان در برخی کشورها بسیار بیشتر هم می‌شود.

بحث فراوانی در کمپین‌های محیط زیستی پیرامون کاهش زمان حمام انجام می‌شود؛ ولی همه می‌دانیم وقتی وارد حمام شدیم، انجام کل فرایند شستن بدن در ۲ یا ۳ دقیقه برایمان مشکل می‌شود و بیشتر ما زمان بیشتری را در حمام سپری می‌کنیم.

به‌جای تلاش برای کاهش این زمان، شاید همه‌ی ما باید درباره‌ی تعداد دوش گرفتن‌هایمان تجدید نظر کنیم. در برخی نقاط جهان، افراد بیش از یک بار در روز استحمام می‌کنند.

دوش های نبیا

در عین حال دستورالعمل‌های علمی مبنی بر تعداد حمام کافی برای سلامتی مطرح نشده است. البته حمام بیش از حد باعث از دست رفتن مرطوب‌کننده‌های پوست می‌شود. اگر بوی نامطلوبی نمی‌دهید و هنوز به میزان کافی تمیز هستید، از حمام رفتن خودداری کنید تا محیط زیست‌مان کمتر آسیب ببیند!

از خوردن آب بسته‌بندی شده پرهیز کنید

شاید همه از تاثیر منفی بطری‌های پلاستیکی آب آشامیدنی بر محیط زیست آگاه باشند؛ ولی از چگونگی آن نه. نتایج یک بررسی که در Environmental research Letters منتشر شده است، نشان می‌دهد که در سال ۲۰۰۷ برای تهیه‌ی بطری‌های آب در ایالات متحده، ۳۲ تا ۵۴ میلیون بشکه نفت مصرف شده است. این مقدار بسیار زیادی است. سالانه هر امریکایی حدود ۱۴۸ لیتر آب بسته‌بندی‌شده می‌نوشد. این مقدار بیشتر از مقدار مصرف نوشابه و شیر بوده و در حال رشد است.

در شرایط کنونی، در صورت مصرف آب، آب بیشتری برای جایگزینی آن نیاز است. برای جبران یک لیتر آب مصرف شده، ۱.۳۹ لیتر آب مورد نیاز است. متاسفانه در نقاطی از جهان دسترسی به آب شیرین بهداشتی دشوار بوده و وجود بطری‌های آب در آنجا ضروری است. ولی در شهرهای زیادی، آب لوله‌کشی بهداشتی در همه‌ جا موجود است و استفاده از بطری‌های آب، نسنجیده و برای محیط زیست مضر خواهد بود.

آب بنوشید

به دانشمندان در جمع‌آوری داده کمک کنید

برنامه‌های شهروندمحور محیط زیستی به‌تازگی اجرا شده‌اند که در آن‌ها مردم عادی می‌توانند مشاهدات خود از تغییرات اقلیمی در کره‌ی زمین را به مراکز مسئول گزارش کنند. در یکی از آن‌ها که توسط ناسا برنامه‌ریزی شده است، شهروندان می‌توانند با استفاده از تلفن‌های همراه خود، تصاویر و فیلم‌هایشان از تغییرات آب‌وهوایی و مشاهدات محیط زیستی خود را به سامانه ناسا ارسال کنند، همچنین نشنال جئوگرافیک و  SciStarter از دیگر موسسه‌هایی هستند که در این زمینه فعالیت دارند.

مقاله‌های مرتبط:

پروژه Pieris، برای گردآوری اطلاعات درباره‌ي پراکندگی پروانه‌ی سفید در اثر افزایش دمای کره‌ی زمین، از شهروندان کمک گرفته است.

شما حتی می‌توانید برای آزمون کیفیت آب رودخانه سلفی بگیرید یا درباره‌ی گیاهان حیاط خانه‌ با پروژه‌های شهروندمحور شرکت سایستارتر همکاری کنید.

مسئله محیط زیست را جدی بگیرید

یافته‌های علمی، تغییرات دمایی بیش از ۱.۵ درجه‌ی سلسیوس را فاجعه‌آمیز می‌دانند و وظیفه‌ی همه، ثابت نگه داشتن تغییرات دمایی در این محدوده است. رسیدن به این هدف زمانی ممکن خواهد بود که همه ما در تمام سطوح در جهت حفظ محیط زیست عمل کنیم و آن را جدی بگیریم.



Source link

چرا رگ های بدن بعضی افراد برجسته و مشخص است؟


رگ های بدن ما بخشی از یک سیستم هوشمندانه متشکل از مجراهایی با جریان یک طرفه هستند که نقش مهمی در رساندن خون کم اکسیژن از نقاط مختلف بدن به قلب ایفا می کند. ما معمولا توجهی به رگ های بدن مان نداریم تا آنکه ببینیم جایی زیر پوست مان برآمده شده اند. اگر رگ هایتان پیدا شده اند و علتش را نمیدانید، نگران نشوید. برجستگی رگ ها گاهی ممکن است نشانه ی بیماری باشد، اما در بسیاری از موارد، این مسأله دلیلی طبیعی دارد که برای سلامت بدن خطرناک نیست. در ادامه می خواهیم ببینیم چرا در بعضی افراد، رگ های بدن برجسته و کاملا پیدا هستند.

پیدا بودن رگ ها ممکن است به خاطر ویژگی طییعی نوع پوست تان باشد

برجستگی رگ ها

به گفته ی پزشکان، کسانی که پوست روشنی دارند احتمال پیدا شدن رگ ها در آن ها بیشتر از کسانی است که پوست تیره تری دارند. نازکی پوست هم می تواند علت این مسأله باشد. با بالا رفتن سن، به تدریج از ضخامت چربی طبیعی زیر پوست کم می شود. به همین دلیل است که افراد مسن اغلب رگ های برجسته ای  روی دست ها، پاها و دیگر قسمت های بدن شان دارند. علاوه بر این، بعضی افراد هستند که رگ های بدن شان به طور طبیعی به سطح پوست شان نزدیک تر است.

بعد از ورزش هم ممکن است رگ ها برجسته شوند

برآمده شدن رگ ها هنگام ورزش کردن امری طبیعی است. وقتی ورزش می کنید، عضلات تان به کار می افتند، متورم می شوند و رگ ها را به سطح پوست می فشارند و به همین دلیل رگ ها پیدا می شوند. بعد از ورزش، عضلات به حالت قبلی خود بر می گردند و جمع می شوند، به همین خاطر از برجستگی رگ ها کم می شود.

رگ های بسیاری از زنان در دوران بارداری برجسته می شود

برجستگی رگ ها مسأله ای است که بسیاری از زن ها در دوران بارداری خود با آن رو به رو می شوند و البته نکته ی نگران کننده ای در مورد آن وجود ندارد. حجم خون در زنان باردار بیشتر از زنان غیر باردار است و رگ های بدن سعی می کنند خود را با این مقدار خون افزایش یافته انطباق دهند. در دوران بارداری، شبکه ی رگ های بدن به طور تمام وقت در تلاش است تا حجم افزایش یافته ی خون را به سرتاسر بدن زن باردار انتقال دهد و به این ترتیب جنین تغذیه شود. اگر در دوران بارداری رگ هایتان برجسته شوند و پیش از آن هرگز چنین تجربه ای نداشته باشید، احتمالا بعد از زایمان این برجستگی برطرف می شود.

اگر چربی بدن تان کم باشد، برجستگی رگ هایتان طبیعی است

کم بودن چربی بدن هم می تواند از دلایل برجستگی رگ ها باشد. افراد لاغر اندام در زیر پوست شان لایه ی نازکی از چربی دارند و این لایه ی نازک نمی تواند رگ ها را به طور کامل بپوشاند، به همین خاطر رگ ها دیده می شوند.

در مواردی از برجستگی رگ ها، باید به پزشک مراجعه کرد

همانطور که پیشتر ذکر شد در بسیاری از موارد برجستگی رگ ها امری طبیعی است و مسأله ی نگران کننده ای در مورد آن وجود ندارد. با این حال، اگر برجستگی رگ ها با علائم دیگری همراه باشد، مثل درد قفسه ی سینه، نفس نفس زدن، وجود زخم در نزدیکی رگ ها یا متورم شدن رگ ها، باید به پزشک مراجعه کنید. این نشانه ممکن است در اثر مشکلاتی مثل واریس، لخته شدن خون و بیماری های وریدی ایجاد شده باشد که هرگز نباید به آن ها بی توجه بود.





Source link

پیش‌بینی حالات روانی افراد با استفاده از ابزارهای دیجیتالی


پژوهشگران در حال توسعه‌ی مچ‌بندها و اپلیکیشن‌هایی هستند که بتوانند خلق‌و‌خوی افراد را پیش‌بینی کنند.

در زمستان سال ۱۹۹۴، مرد جوانی به نام تیم در اوایل دهه‌ی سوم زندگیش، یکی از بیماران بیمارستان روانپزشکی لندن بود. تیم علی‌رغم رفتار شاد و پرانرژی که داشت، مبتلا به اختلال دوقطبی بود و سابقه اقدام به خودکشی هم داشت. در طول مدت زمانی که تیم آن‌جا بود، با یک دانشجوی رشته‌ی روانشناسی به نام مت ارتباط نزدیکی برقرار کرد. آن دو به گروه هیپ‌هاپ مورد علاقه خود پیوستند و درست قبل از اینکه جدا شوند، تیم دوستش را با پرتره‌ای که از او کشیده‌بود، شگفت‌زده کرد. مت به شدت متاثر شد اما پس از بازگشت به آمریکا در حالیکه پرتره در دستش بود، متوجه شد که تیم با پریدن از روی یک پل به زندگی خود پایان داده است. مت که نام کاملش متیو ناک است، اکنون در دانشگاه هاروارد در حال مطالعه‌ی روانشناسی آسیب به خود است. حتی با گذشت بیش از دو دهه از زمانی که با تیم بود، پرتره همچنان بر دیوار دفترش به‌عنوان یک یادآوری مداوم از لزوم توسعه‌ی راهی برای پیش‌بینی زمان احتمالی خودکشی افراد، آویزان است.

عوامل زمینه‌ساز زیادی برای خودکشی شناخته شده‌اند مانند مصرف بیش از حد الکل و افسردگی، اما هیچ‌کدام از این عوامل به عنوان علامت محکمی از قریب‌الوقوع بودن تفکر خودکشی در فرد نیست. اکنون ناک فکر می‌کند که به راه‌حل این موضوع نزدیک شده است. از ژانویه‌ی سال ۲۰۱۶، او در بیمارستان عمومی ماساچوست در حال استفاده از مچ‌بندها و نیز اپلیکیشنی تلفنی برای مطالعه‌ی وضعیت روانی بیمارانی که در معرض خطر خودکشی هستند، بوده است. او همچنین در حال انجام آزمایشی مشابه در بیمارستان کودکان فرانسیسکن است. اگرچه تاکنون نتایج او منتشر نشده است ولی او می‌گوید تکنولوژی قادر به پیش‌بینی وضعیت روانی در روزهای پیش رو با دقتی معقول است و می تواند زمان بروز افکار خودکشی در افراد را پیش‌بینی کند.

مقاله‌های مرتبط:

آزمایش ناک تلاشی برای استفاده از علم در حال پیدایش پیش‌بینی خلق‌و‌خو است: ایده‌ای کار این است که بوسیله‌ی ثبت مداوم اطلاعات حاصل از حسگرهای پوشیدنی و تلفن‌های همراه، نه تنها می‌توان علایم بیماری‌های روانی در فرد را ردیابی و تشخیص داد بلکه حتی پیش‌بینی زمانی که وضعیت روانی آن‌ها رو به وخامت است، امکان‌پذیر می‌شود. ناک با روسالیند پیکارد، دانشمند رشته‌ی کامپیوتر در موسسه‌ی فناروی ماساچوست همکاری می‌کند. پیکارد رهبری پروژه‌ای را بر عهده دارد که در آن رفتار و حالات صدها دانشجوی مقطع کارشناسی دانشگاه‌های نیوانگلند با استفاده از تلفن و مچ‌بند ردیابی می‌شود. گزارش‌های حاصل از این ردیابی‌ها قادر به پیش‌بینی وقوع حالت اندوه یک روز قبل از ظهور علایم، هستند.

مچ بند - روانشناسی

روسالیند پیکارد از مچ‌بندی که هدایت الکتریکی پوست را تحت نظارت قرار می‌دهد، استفاده می‌کند

شرکت مایندسترانگ در کالیفرنیا، نحوه‌ی ضربه زدن افراد به گوشی تلفن همراه، نحوه‌ی تایپ کردن و نحوه‌ی کشیدن اسکرول در صفحه‌ی نمایش گوشی را در افراد ردیابی می‌کند تا متوجه تغییر در عملکرد عصبی‌شناختی افراد شود. پائول داگوم یک پزشک و دانشمند رشته‌ی کامپیوتر که این شرکت را پایه‌گذاری کرده است، می‌گوید که اطلاعات مربوط به تعاملات فرد با صفحه‌ی نمایش گوشی می‌تواند وقوع افسردگی در افراد پیش‌بینی کند، هر چند این نتایج هنوز منتشر نشده‌اند. شرکت‌های دیگری نظیر وریلی نیز در حال پژوهش روی استفاده از فنوتایپینگ دیجیتالی (رفتارها و حالات ثبت شده توسط ابزار الکترونیکی) برای تشخیص علایم بیماری‌های روانی هستند. البته در این مرحله هنوز میزان قابلیت اطمینان تکنولوژی پیش‌بینی خلق‌و‌خو آشکار نیست. در این زمینه تاکنون نتایج کمی منتشر شده‌ است و گروه‌هایی که نتایج خود را منتشر کرده‌اند می‌گویند که میزان دقت پیش‌بینی مدل‌های آن‌ها در حد متوسط بوده است. با این حال پیکارد مطمئن است که از پس این کار بر می‌آید. او می‌گوید:

من در اوایل شغلم درگیر افسردگی شدم و نمی‌خواهم که به آن وضعیت برگردم. من مطمئنم که با ردیابی رفتار با استفاده از تلفن همراه می‌توان احتمال بازگشت به آن نقطه‌ی وحشتناک را کاهش داد.

پژوهشگرانی مانند پیکارد در مورد اثرات نامطلوب این کار نگرانی‌هایی هم دارند. نگرانی آن‌ها این است که دانشمندان و پزشکان در مورد اینکه چگونه یک رکود عاطفی قریب‌الوقوع را به کاربران اطلاع دهند، فکری نکرده‌اند. همچنین مباحثی پیرامون اینکه آیا چنین هشدارهایی می‌تواند موجب بروز آسیب در فرد شود، وجود دارد. برخی دیگر می‌خواهند بدانند که آیا شرکت‌ها یا مراکز بیمه ممکن است از چنین تکنولوژی‌هایی برای ردیابی سلامت روانی آینده‌ی کارمندان یا مشتریان خود استفاده کنند. داگوم می‌گوید که احتمال استفاده‌ی نادرست از این تکنولوژی موجب بی‌خوابی من شده است.

مچ بند امپاتیکا

مچ‌بند امپاتیکا ابزاری برای نظارت روی استرس و تشنج

پیش‌بینی افسردگی

در حدود یک دهه پیش پیکارد نشان داد که با ردیابی هدایت الکتریکی روی پوست افراد با استفاده از مچ‌بندهای مخصوص می‌توان حتی چند دقیقه قبل از اینکه اسپاسم در بدن شروع شود، بروز آن را تشخیص داد. در سال ۲۰۱۳، او یکی از بنیان‌گذاران شرکت امپاتیکا شد که در آن حسگرهایی از جمله یک ساعت هوشمند برای نظارت روی علایم تشنج و دادن هشدار به مراقبان بیمار، به فروش می‌رسید. پیکارد در حال حاضر با همکاری آکن سانو در دانشگاه رایس در هوستون در حال بررسی امکان کاربردهای بیشتر از این نوع تکنولوژی‌ها است. فرض آن‌ها این است که با ترکیب اطلاعات حاصل از حسگرهای مچی و تلفن‌های همراه در مورد استرس، خواب، فعالیت و تعاملات اجتماعی فرد، می‌توان وضعیت کلی سلامتی روانی فرد را پیش‌بینی کرد. سانو و پیکارد با همکاری گروهی از پژوهشگران دانشکده‌ی پزشکی هاروارد آزمایشی را طراحی کردند که در آن دانشجویان را به صورت روزانه تحت نظارت داشتند. از سال ۲۰۱۳، این گروه پژوهشی تعداد ۳۰۰ دانشجو را برای مدت ۳۰ روز به طور همزمان از طریق دستگاه‌های ساعت‌مانندی که به آن‌ها داده بودند، مورد بررسی قرار دادند. این ابزارها حرکات دانشجویان را مورد سنجش قرار می‌دادند و اطلاعات مربوط به مقدار نوری که افراد در معرض آن قرار می‌گرفتند و نیز تغییرات دمای بدن و هدایت الکتریکی پوست آنها را ثبت می‌کردند. سانو و پیکارد همچنین نرم‌افزاری را توسعه دادند که روی تلفن همراه شرکت‌کنندگان نصب شد و اطلاعات مرتبط با تماس‌ها، پیام‌های متنی، موقعیت، استفاده از اینترنت، مدت زمان کار کردن با نمایشگر تلفن و تعاملات اجتماعی را ثبت می‌کرد. این گروه همچنین بیشتر فعالیت‌های مرتبط با ایمیل افراد را نیز ثبت می‌کرد. دانشجویان دو بار در روز اطلاعات مربوط به فعالیت‌های دانشگاهی، فوق برنامه و فعالیت‌های ورزشی خود را ثبت می‌کردند. آنها کیفیت خواب، خلق‌و‌خو، وضعیت سلامتی، سطح استرس، تعاملات اجتماعی و میزان مصرف نوشیدنی‌های کافئین‌دار و الکی را نیز توصیف می‌کردند. آن‌ها همچنین نمرات امتحانی خود را گزارش داده و پرسشنامه‌ی جامعی را در آغاز و پایان دوره‌ی مطالعه پر کردند. طی سال ۲۰۱۷، این پژوهشگران بر اساس این رکوردها و نظرسنجی‌ها الگوریتمی را برای پیش‌بینی خلق‌و‌خو تهیه کردند.

پیش بینی وضعیت روانی

پژوهشگران می‌گویند این سیستم می‌تواند به طور دقیق پیش‌بینی کند که در روز آینده میزان شادی، احساس آرامش و سلامتی فرد چقدر خواهد بود. برای این آزمایش افراد باید برای ۷ روز متوالی مورد نظارت قرار گیرند تا سطح دقت پیش‌بینی به ۸۰ درصد برسد. تجزیه‌و‌تحلیل پیکارد نشان می‌دهد که مچ‌بندها و تلفن‌های همراه قادر نیستند تغییرات جزئی در خلق‌و‌خو را پیش‌بینی کنند اما زمانی که میزان تغییر در وضعیت روانی زیاد باشد، پیش‌بینی‌ها قابل اعتمادتر می‌شوند. برخی از این علایم جنبه‌ی شهودی دارند برای مثال پرسه زدن در اطراف قبل از خوابیدن می‌تواند نشان‌دهنده‌ی آشفتگی باشد اما جزئیات آن همیشه درک نمی‌شوند. به‌عنوان مثال تعاملات اجتماعی ممکن است سطح استرس را تغییر دهد که بازتاب این موضوع در هدایت الکتریکی پوست مشاهده می‌شود اما این آشکار نیست که آیا وجود نقاط اوج زیاد در هدایت الکتریکی پوست در یک روز خوب است یا بد، زیرا این موضوع هم در زمانی که افراد در حال حل مساله‌اند و هم در زمانی که آن‌ها تحت استرس قرار دارند، دیده می‌شود. لوئیس فیلیپو مورنسی دانشمند رشته‌ی کامپیوتر بر این باور است که تکنولوژی هوش مصنوعی می‌تواند به ارزیابی سلامت روانی فرد کمک کند. با این حال او در مورد توانایی این تکنولوژی در پیش‌بینی خلق‌و‌خو محتاط است و می‌گوید:

از آن جایی که خلق‌و‌خوی فردا اغلب شبیه حالات امروزی است، ما نیاز به پژوهش‌های بیشتری داریم برای اینکه بتوانیم این دو وضعیت را آشکارا از هم جدا کنیم. ممکن است تکنولوژی‌های پیش‌بینی کنونی بیشتر در حال تعمیم احساسات یک روز به روز بعدی باشند.

پیکارد معتقد است پیشرفت‌هایی اتفاق خواهد افتاد: ما پیشگامانی هستیم که می‌گوییم این امر حقیقتا امکان‌پذیر است و داده‌هایی برای حمایت از این ادعا داریم. با به دست آوردن داده‌های بیشتر، قابلیت اطمینان این روش افزایش خواهد یافت.

او الگوریتم‌های خود را به شکل متن باز ارائه می‌کند بنابراین دیگران نیز با دسترسی به این تکنولوژی می‌توانند این کار را بازتولید کنند. جاناتان گرچ از موسسه‌ی فن‌آوری‌های خلاقانه در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی می‌گوید:

پیکارد در مسیر انجام کار مهمی است و شفافیت او در مورد الگوریتم‌ها، مدل‌ها و مجموعه داده‌هایی که استفاده می‌کند، موجب اطمینان بیشتر من به او می‌شود. اگر افراد نسبت به نتایج خود مطمئن نباشند، نمی‌توانند به آسانی کار خود را بازتولید کنند.

آزمایش ناک روی تفکر خودکشی در همراهی با پیکارد پیشرفت کرد. او تاکنون ۱۹۲ فرد را عمدتا بوسیله‌ی مچ‌بندها و پرسیدن سوالاتی در مورد احساسات آن‌ها از طریق یک اپلیکیشن تلفن همراه یا مصاحبه تحت نظارت گرفته است. در حال حاضر او از اطلاعات فردی و اطلاعات گروهی استفاده می‌کند و می‌گوید که چندین علامت قابل اندازه‌گیری را شناسایی کرده که می‌توانند با دقت ۷۵ درصد افکار خودکشی در فرد را پیش‌بینی کنند. او می‌گوید که برخی از مهم‌ترین عوامل عبارتند از حرکات قابل توجه در هنگام غروب که می‌تواند نشان‌دهنده‌ی بیقراری یا آشفتگی باشد به همراه جهش‌هایی در هدایت الکتریکی پوست و افزایش ضربان قلب. به‌علت اینکه این مقاله هنوز در مراحل داوری یک ژورنال است، او از دادن توضیحات بیشتر خودداری کرد.

پیش بینی افسردگی

شرکت‌های تجاری نسبت به مراکز دانشگاهی تمایل کمتری دارند که در مورد نتایج خود صحبت کنند اما در ماه مارس، شرکت مایندسترانگ که تنها ۱۶ ماه از تاسیسش می‌گذرد، گزارشی در مورد یافتن بیومارکرهای دیجیتالی منتشر کرد؛ الگوهایی از ضرباتی که با انگشت روی تلفن همراه اعمال می‌شود و با نمرات آزمون‌های عملکردی عصب-روانشناختی مرتبط هستند. این شرکت در وب‌سایت خود می‌گوید که پنج آزمایش بالینی را کامل کرده است ولی نتایج آن‌ها هنوز افشا نشده است. این شرکت اخیرا خبر همکاری خود با شرکت ژاپنی Takeda Pharmaceuticals را با هدف بررسی امکان توسعه‌ی بیومارکرهایی برای بیماری‌هایی نظیر اسکیزوفرنی و افسردگی مقاوم به درمان، منتشر کرده است.

ظاهرا رقابتی در کار است: شرکت وریلی هم می‌گوید که هدف یکی از پروژه‌های فنوتایپینگ دیجیتالی او تشخیص اختلال استرس پس از سانحه با استفاده از ساعت‌ها و گوشی‌های هوشمند است. شرکت مایندسترانگ هم می‌گوید که در حال اندازه‌گیری عملکرد مغز با استفاده از گوشی‌های هوشمند به‌منظور پیش‌بینی است.‌ داگوم می‌گوید وقتی که ما بیومارکرهای زیستی متعدد را برای یک دوره ی ۶ تا ۷ روزه تحت نظارت قرار دهیم، می‌توانیم احتمال وقوع افسردگی طی هفته‌ی بعد را پیش‌بینی کنیم. داگوم نگفت که شرکت او از چه علایمی استفاده می‌کند زیرا آن‌ها در حال فرستادن نتایج کارشان به مجلات علمی بودند.

طرح اپلیکیشن مبتنی بر تلفن همراه شرکت مایندسترانگ (این شرکت از مچ‌بند استفاده نمی‌کند)، ثبت سنجه‌های مربوط به تعامل کاربر با نمایشگر گوشی در یک سیستم الکترونیکی مراقبت از سلامت روان است. تام اینسل دیگر موسس شرکت مایندسترانگ می‌گوید:

ما هنوز نمی‌دانیم آیا این داده‌هایی که ما در حال جمع‌آوری آن‌ها هستیم، سرانجام استفاده‌ی بالینی خواهند داشت؟

پیکارد رویکرد اینسل در شرکت مایندسترانگ را مورد سوال قرار می‌دهد: من معتقدم او بر اساس یک ایده‌ی تایید نشده، شرکتی بنا کرده است.

نه او و نه ناک، هنوز دارای طرح تجاری برای تکنولوژی پیش‌بینی خلق‌و‌خوی خود نیستند، هرچند پیکارد از اعضای شرکت افکتیوا در بوستون است که عرضه کننده‌ی تکنولوژی تجزیه‌و‌تحلیل حالات صدا و چهره است.

تام اینسل

تام اینسل یکی از موسسان شرکت مایندسترانگ که در مورد روش‌های توسعه‌ی بیومارکرهای زیستی برای بیماری‌هایی نظیر اسکیزوفرنی و افسردگی مقاوم به درمان کار می‌کند. اینسل می‌گوید که این تکنولوژی باید در موقعیت‌های دنیای واقعی در ارتباط با بیماران و مراقبان سلامت مورد آزمون قرار گیرد. او اضافه می‌کند که پیکارد را به عنوان یک رقیب نمی‌بیند:

این یک مساله‌ی دشوار است که حتما نباید یک نفر آن را حل کند. همه‌ی ما باید با همکاری هم از رویکردهای مختلفی استفاده کنیم تا ارزش بالینی این تکنولوژی را به اثبات برسانیم.

تغییر رفتار

مقاله‌های مرتبط:

پیکارد اطمینان دارد که پیش‌بینی خلق‌و‌خو حتی اگر نیازمند آموزش (در ارتباط با الگوریتم هوش مصنوعی) انفرادی از اطلاعات حتی یک کاربر هم باشد (یعنی از اطلاعات انفرادی استفاده کند نه مجموع اطلاعات)، کار قابل توجهی است. سوال واقعی این است که آیا این روش می‌تواند در زمینه‌ی کمک به تغییر خلق‌و‌خوی بد پیش‌بینی شده، سودمند باشد یا نه؟ ناک به همراه ایوان کلیمان در حال پژوهش روی ۱۵۰ بیمار هستند تا آن‌ها را تشویق کنند تا موضوعاتی که در مورد آن‌ها نگرش منفی دارند را دوباره مورد ارزیابی قرار دهند. این تمرینات شناختی، زمانی که نمایشگرهای مچ دست افراد علایمی را تشخیص دهند که پیش‌بینی کننده‌ی نزدیک بودن افکار خودکشی باشد، روی تلفن همراه فرد فعال می‌شوند. به جز این موارد هنوز مشخص نیست که ناک قرار است چه کاری با داده‌ها انجام دهد. او می‌گوید:

اگر ما با فردی مواجه شدیم که در معرض خطر خودکشی بود، چه کار باید بکنیم؟ آیا ما یک آمبولانس می‌فرستیم؟ آیا با پزشک او تماس می‌گیریم؟

اصول اخلاقی این موضوع بسیار چالش برانگیر هستند. ناک می‌گوید که او می‌داند افرادی که در این آزمایش شرکت داشتند، این تکنولوژی را می‌خواستند. او می‌گوید: بیماران در مورد مفید بودن یک سیستم هشدار یا راهنما سوال می‌کنند.

مورنسی معتقد است که برای کامپیوترها هنوز بسیار زود است که از طرف خودشان توصیه‌های سلامت روانی ارائه کنند. پژوهش او شامل آموزش کامپیوترها برای مطالعه‌ی حالات چهره و زبان است و او هم‌اکنون در حال همکاری با روانپزشکانی برای نصب این تکنولوژی در بخش مراقبت‌های سلامت روان در بیمارستان‌ها است. هدف این سیستم‌ها مطالعه‌ی افراد در جریان تعامل با پزشک است برای تشخیص اینکه آیا فرد دچار اختلالات روانی است یا خیر. با این حال پزشکان هنوز هم تشخیص خود را انجام می‌دهند؛ تجزیه‌و‌تحلیل کامپیوتر یک ارزیابی مجزا را فراهم می‌کند که پزشک می‌تواند آن را با تشخیص خود مقایسه کند. مورنسی می‌گوید:

خطرهای مرتبط با کامپیوترهایی که توصیه‌های سلامت روان ارائه می‌کنند، آشکار است. ما به پژوهش‌های بیشتری نیاز داریم تا متوجه تاثیر بلندمدت چنین تکنولوژی‌هایی بشویم.

پیکارد می‌گوید که بحث دیگر این است که اعمالی که موجب بهبود خلق‌و‌خو می‌شوند برای افراد مختلف متفاوت‌اند. او در یکی از آزمایش‌های خود متوجه شد گروهی از دانشجویان که قبل از رفتن به خواب با دوستان خود مکالماتی داشتند، طی روز بعد دارای وضعیت روانی بهتری بودند در حالیکه این تاثیر در گروهی دیگر معکوس بود. باربارا فردریکسون روانپزشکی از دانشگاه کالیفرنیای شمالی نگران تاثیر احتمالی پیش‌بینی خلق‌و‌خو روی احساسات افراد است. او می‌گوید:

بعید نیست برخی افراد توجه زیادی معطوف پیش‌بینی‌های خلق‌و‌خوی منفی کنند و همین امر موجب بدتر شدن وضعیت روانی آن‌ها شود؛ چیزی که می‌تواند واقعا آسیب‌زننده باشد.

جاستین بیکر پژوهشگر بیماری‌های روانی می‌گوید:

من فکر می‌کنم یکی از مشکلاتی که ما با آن رو‌به‌رو هستیم، بحث توصیه‌هایی است که فرد به آن‌ها نیاز خواهد داشت؛ ما چگونه آن توصیه‌ها را به او ارائه دهیم که در کنار این که از آن‌ها چشم‌پوشی نکند، موجب بدتر شدن حالش هم نشود.

پیکارد چشم‌اندازهای وسیعی در زمینه‌ی پیش‌بینی دیجیتالی خلق‌و‌خو دارد. او بر این باور است که این امر می‌تواند موجب ارتقای سلامت عمومی جامعه شود. با این حال او نگران است که این تکنولوژی ممکن است مورد سوء استفاده قرار بگیرد. پیکارد فکر می‌کند که باید مقررات جدیدی وضع شود تا از مورد هدف قرار گرفتن افرادی که دارای وضعیت روانی خوب یا بدی هستند، توسط شرکت‌های تبلیغاتی جلوگیری شود و نیز از اینکه شرکت‌های بیمه بخواهند قیمت‌ها را بر اساس علایم سلامت روان مشتریان خود تعیین کنند، ممانعت به عمل آید.

اینسل می‌گوید افراد ناشایسته‌ای که از این تکنولوژی سوء استفاده می‌کنند، مزایای مربوط به بیمارانی که دارای مشکلات جدی مرتبط با سلامت روان هستند، را از بین می‌برند. شرکت مایندسترانگ در حال کار با یک کارشناسان حوزه‌ی اخلاق زیستی است و قرار است به زودی مقاله‌ای در این زمینه منتشر کند. پیکارد استدلال می‌کند که تلاش‌ پژوهشگران ارزشمند است. افسردگی بالینی اغلب یک مرگ عاطفی همراه با هزاران کاستی است. اگر ما بتوانیم چیزهای کوچکی را که طی زمان موجب می‌شوند، ما وارد این وضعیت اندوه پایدار شویم، شناسایی کنیم، کار بزرگی کرده‌ایم.



Source link

آیا طول عمر ثروتمندان طولانی‌تر از افراد فقیر است؟


اکثر ما انتظار داریم که به‌علت سطح بالاتر رفاه و دسترسی افراد ثروتمند به امکانات بهداشتی، طول عمر آن‌ها تفاوت قابل توجهی با اقشار فقیر داشته باشد.

پژوهش‌های جدید پژوهشگران در مجموعه‌ی مقالات آکادمی ملی علوم (PNAS) نشان داده است که بین امید به زندگی اقشار پردرآمد و ضعیف تفاوت‌هایی وجود دارد. در حالی که پژوهش‌های پیشین این نکته را نادیده گرفته بودند که افراد فقیر لزوما در تمام زندگی خود فقیر باقی نمی‌مانند و طبقه‌ی اجتماعی یک فرد می‌تواند با مرور زمان تغییر کند. از این رو، سه اقتصاددان دانمارکی درگیر در این پژوهش با در نظر گرفتن این واقعیت، روش جدیدی را به‌منظور محاسبات دقیق‌تر در بررسی این موضوع در نظر گرفته‌اند. نتایج آن‌ها نشان داده است که تفاوت چندانی بین طول عمر افراد ثروتمند با افراد فقیر وجود ندارد.

پیش از این، در سال ۲۰۱۶، یک تیم پژوهشی از دانشگاه هاروارد در خصوص این موضوع شروع به کار کرد و نتایج مطالعات آن‌ها در مجله‌ی انجمن پزشکی آمریکا منتشر شد. مطالعات این گروه نشان داد که امید به زندگی افراد ثروتمند در ۴۰ سالگی، ۶.۵ سال بیشتر از افراد کم‌درآمد است. این تحقیق باعث مطرح شدن موضوع نابرابری سلامت در ایالات متحده منجر شد.

مقاله‌ی مرتبط:

در پژوهش گروه آمریکایی، فرض بر این بود که افراد فقیر تا پایان عمر خود فقیر زندگی می‌کنند و ثروتمندان هم در باقی عمر خود از ثروت برخوردار هستند. در حالی که در واقعیت این‌طور نیست. در طول یک دهه، نیمی از فقیرترین افراد وارد گروه‌های درآمدی بهتر می‌شوند و به همین ترتیب نیمی از ثروتمندان هم به طبقه‌ی اجتماعی کم‌درآمدتری افول می‌کنند. از طرفی، مرگ‌ومیر کسانی که طبقه‌ی اجتماعی آن‌ها تغییر پیدا کرده است، به‌طور قابل توجهی با افرادی که طبقه‌ی اجتماعی آن‌ها ثابت باقی مانده است، تفاوت قابل توجهی دارد.

تغییر طبقه‌ی اجتماعی همیشه یکی از موارد چالشی در محاسبات امید به زندگی در طبقات مختلف اجتماعی بوده است. اما این سه پژوهشگر دانمارکی از دانشگاه کپنهاگ با بهره‌گیری از یک الگوی کلاسیک توانسته‌اند راه حلی برای این موضوع طراحی کنند. این نویسندگان به بررسی امید به زندگی در افراد ۴۰ ساله‌ی دانمارکی پرداختند. جامعه‌ی انتخابی آن‌ها گروهی از زنان و مردانی بود که در دوره‌ی زمانی ۱۹۸۳ تا ۲۰۱۳ زندگی کرده بودند و آمار درآمد و مرگ و میر آن‌ها ثبت شده بود.

مراقبت های پزشکی

با در نظر گرفتن تغییر طبقه‌ی اجتماعی، امید به زندگی در یک مرد ۴۰ ساله از قشر پردرآمد ۷۷.۶ سال و برای یک مرد ۴۰ ساله از قشر کم‌درآمد ۷۵.۲ سال محاسبه شد. در واقع اختلاف امید به زندگی در این دو گروه تنها ۲.۴ سال بود! این تفاوت در مورد زنان ۲.۲ سال محاسبه شد. با این حال، بدون در نظر گرفتن تغییر طبقه، تفاوت میانگین امید به زندگی دو برابر شد و مدت ۵ سال به این ارقام اضافه شد. با استفاده از این روش، پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که تفاوت امید به زندگی در اقشار ثروتمند و فقیر ایالات متحده به جای ۶.۵ سال، ۳ سال است. داستروپ کرینر از نویسندگان این مقاله می‌گوید:

 نتایج ما نشان می‌دهد که نادیده گرفتن بحث تغییر طبقه‌ی اجتماعی، باعث می‌شود که در ارتباط بین نابرابری و امید به زندگی اغراق صورت بگیرد. نتیجه‌ی حاضر تنها از این جهت حایز اهمیت نیست که میزان نابرابری اجتماعی را اندازه‌گیری کند. ضمن این که اندازه‌گیری‌های اشتباه می‌تواند نتایج گمراه‌کننده‌ای در خصوص هزینه‌ها و برنامه‌های بهداشت عمومی حاصل کند. برای مثال، صرفا این نتیجه حاصل شود که داشتن ثروت باعث می‌شود که افراد از مزایا و خدمات بیشتر در دوران بازنشستگی خوردار شوند و به‌دنبال آن عمر طولانی‌تری داشته باشند.

یک تفاوت رو به رشد

هر چند سهم نابرابری اجتماعی در امید به زندگی افراد تنها نصف مقدار پیش‌بینی شده گزارش شد، اما پژوهش‌های جدید بنیاد پژوهشی ملی دانمارک نشان می‌دهد که این رقم نسبت به داده‌های ۳۰ سال قبل‌ از داده‌های فعلی، افزایش داشته است. این در حالی است که خدمات آموزشی و بهداشتی در دانمارک رایگان بوده و سیستم رفاهی این کشور به نظارت و کنترل تفاوت درآمدی معروف است.

دلیل وجود این تفاوت ثابت و در عین حال روبه‌رشد در امید به زندگی افراد فراتر از موضوع این مقاله است. با این حال اقتصاددان‌های این پژوهش با استناد به مقالات دیگر خاطرنشان کرده‌اند که گروه‌های پردرآمد و تحصیل‌کرده بیشتر از سایرین از تکنولوژی‌های جدید مربوط به سلامت برخوردار هستند و روش‌های درمانی جدید و پیشگیری از بیماری‌ها برای آن‌ها بیشتر فراهم است.



Source link

یک نگاه علمی: چرا اعتقاد به ارواح برای برخی افراد سودمند است


در حالی‌ که این روزها هالووین در سراسر جهان جشن گرفته می‌شود. اما به‌جز جنبه سرگرم‌کننده هالووین، این آئین می‌تواند، سودمندی‌های دیگری نیز داشته باشد.

تعریف کردن داستان‌ غول‌ها و ارواح می‌تواند با تشویق مردم به تغییر شیوه‌ی رفتارشان، مفید باشد. هالووین زمانی است که اشباح و دکورهای ترسناک‌ به‌صورت عمومی به نمایش در می‌آید تا دنیای مردگان را تداعی کند. اما آیا می‌دانستید، این آئین‌ها و مراسم‌ها در واقع می‌توانند درس‌های مهم اخلاقی برای ما داشته باشند؟

 ریشه‌ی جشن هالووین که امروز در کشورهای مختلف جهان [از جمله به‌طور غیر رسمی در ایران] برگزار می‌شود، به جشنواره سلتی «سمهین» باز می‌گردد، جشنی که هنگام شروع نیمه‌ی تاریکِ سال (پایان تابستان) برگزار می‌شد. در آن زمان، مردم اعتقاد داشتند که زندگان و مردگان باهم در ارتباط‌ هستند و امکان ملاقات با ارواح و اشباح وجود دارد.

پاپ گرگوری یکم در سال ۶۰۱ میلادی، برای کمک به ترویج مسیحیت در شمال اروپا، از مبلغان مذهبی خواست که جلوی جشن‌های باستانی را نگیرند؛ بلکه به این آئین‌ها جلوه‌های مسیحی بدهند. به این ترتیب، با گذشت زمان، جشن‌های سمهین تبدیل به «روز ارواح درگذشته» و «عید قدیسان» شدند، روزهایی که در آئین مسیحیت، صحبت کردن با مردگان به لحاظ مذهبی پسندیده بود. عید قدیسان به «روز همه قدیسان (All Hallows’ Day)» هم مشهور بود، یعنی شب قبل از «غروب همه قدیسان (All Hallows’ Evening)» یا مخفف آن «غروب قدیسان (Hallowe’en)» که واژه هالووین امروزی، شکل تغییر یافته این عبارت اسکاتسی است. از این رو، نه‌تنها تمام غیر مسیحیان اعتقاد خود به ارواح مردگان را حفظ کردند، بلکه این مراسم‌ها به بخشی مهمی از آئین‌های متنوع اولیه کلیسا بدل شدند. 

باورهای پرمنفعت

خود پاپ گریگوری یکم، پیشنهاد کرد، افرادی که ارواح را می‌بینند، باید برای آمرزش روح آن‌ها دعا کنند. از این دیدگاه، مردگان برای سفر به بهشت نیازمند کمک زندگان هستند. در طول قرون وسطی، اعتقادات بر اینکه ارواح در برزخ گرفتار می‌شوند، موجب رونق فروش آمرزش‌نامه‌ها در کلیساهای کاتولیک شد، مواجبی که برای کاهش مجازات گناهان به کلیسا پرداخت می‌شد. به این ترتیب، اعتقاد گسترده به ارواح، فروش عفو‌نامه را به یک کسب‌وکار سودآور برای کلیسا بدل کرد.

ارواح عموما به‌دلایلی خوب فرد را به تسخیر خود در می‌آورند

در نتیجه این باورها به اصلاحات یا‌ چندتکه شدن جامعه‌ی مسیحی منتهی شدند، اصلاحاتی که به رهبری کشیش آلمانی به نام مارتین لوتر انجام گرفتند و او و پیروانش، راه خود را از کاتولیک جدا کردند و مذهب جدیدی به نام «پروتستان» را بنا نهادند. در واقع، اعلامیه‌ی نود و پنج ماده‌ای مارتین لوتر که روز ۳۱ اکتبر ۱۵۱۷ روی سردر کلیسای همه‌ی قدیسان در ویتنبورگ نصب شد، عمدتا اعتراضی علیه فروش عفو برای گناهکاران بود. پس از آن، کشورهای پروتستان، از اعتقاد به ارواح به‌عنوان خرافات کاتولیک یاد می‌کردند.

داستان ارواح در فرهنگ عامه داستان ارواح در فرهنگ عامه کشورهایی مانند ژاپن رایج است و اغلب حاوی پیام اخلاقی قوی است

با این حال، بحث در مورد وجود ارواح هیچ‌گاه کمرنگ نشد و مردم حتی تا عصر ما، برای حل این مسئله به علم متوسل می‌شوند. در قرن نوزدهم، اعتقاد به عالم ارواح، جنبش جدیدی که ادعا می‌کرد مردگان می‌توانند با زندگان صحبت کنند، به سرعت به یک پدیده‌ی جریان‌ساز بدل شد و روش‌هایی مانند احضار روح، ویجا و عکاسی از ارواح و مانند اینها در میان عموم مردم به‌وفور انجام می‌گرفت.

اگرچه بعد از جنگ جهانی اول، اعتقاد به عالم ارواح، اهمیت فرهنگی خود را از دست داد؛ اما بسیاری از روش‌های آن به‌وسیله احضارکنندگان روح امروزی نیز به‌کار می‌رود، کسانی که اغلب برای اثبات وجود ارواح از روش‌های علمی کمک می‌گیرند. این باورها فقط بخشی از جهان مسیحی نیستند. بلکه، در اغلب فرهنگ‌ها و جوامع، مفهومی به نام ارواح به‌ چشم می‌خورد. به‌عنوان مثال، در تایوان، حدود ۹۰ درصد از مردم ادعا می‌کنند که در طول زندگی خود با ارواح ملاقات کرده‌اند.

دیدن روح اغلب یادآور بار سنگین زیر پا گذاشتن اخلاقیات است

تایوان، همراه با بسیاری از کشورهای شرق آسیا مانند ژاپن، کره، چین و ویتنام، «ماه ارواح» را جشن می‌گیرند، ماهی که در آن یک روز به‌خصوص به نام روز ارواح نیز جشن گرفته می‌شود، روزی که به اعتقاد مردم، ارواح وارد دنیای زندگان می‌شوند و آزادانه به‌هر کجا که می‌خواهند می‌روند. این جشنواره‌ها و اعتقادات اغلب ریشه در داستان بودایی «اولانپن سوترا» دارند، داستانی که در آن، بودا به یک روحانی جوان توصیه‌های برای کمک به مادرش می‌کند که به‌عنوان یک «روح گرسنه» در عذاب است.

به مانند بسیاری از سنت‌ها و فرهنگ‌های دنیا، ارواح تایوانی نیز به دو دسته «ارواح شرور» و «ارواح نیک» تقسیم می‌شوند. ارواح نیک به‌طور معمول با فرد ارتباط اجدادی و خانوادگی دارند و در طول جشنواره ارواح به گرمی از آن‌ها استقبال می‌شود. ارواح شرور هم کسانی هستند که عصبانی یا گرسنه‌اند و زندگان را تسخیر می‌کنند.

پیام اخلاقی

توک تامپسون اسطوره‌شناسی از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی که سال‌هاست، داستان‌های ارواح را مطالعه می‌کند. وی متوجه شده است که ارواح عموما به دلایلی خوب فرد را به تسخیر خود در می‌آورند. این دلیل می‌تواند راز قتل‌های سر به‌مهر، فقدان مراسم خاک‌سپاری، خودکشی‌های اجباری، تراژدی‌های قابل پیشگیری و سایر مسائل اخلاقی باشد. ارواح به این لحاظ، از گور خود خارج می‌شوند و به‌دنبال عدالت می‌گردند.

ارواح می‌توانند چنین خواسته‌هایی را از یک فرد یا یک خانواده یا اهالی یک شهر داشته باشند. به‌عنوان مثال، در ایالات متحده، برخی گزارش داده‌اند که روح برده‌های آفریقایی آمریکایی و بومیان آمریکایی که ظالمانه کشته شده‌اند را دیدند. الیزابت تاکر، پژوهشگری از دانشگاه ایالتی بینگهمتون در نیویورک که کتابی به همین مضمون «افسانه‌های دانشگاه (Campus Legends)» نوشته، گزارش‌های مختلف ملاقات با ارواح در دانشگاه‌های مختلف آمریکا و کانادا را از دهه ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۶ جمع‌آوری کرده است.

جشنواره یک ماه‌ای که در تایوان برگزار می‌شودجشنواره یک ماهه‌ی ارواح در تایوان برگزار می‌شود. در این ماه اعتقاد بر این است که دروازه‌های دنیای مردگان گشوده می‌شود و مردگان به دنیای زندگان باز می‌گردند

برخی از ارواح مشهوری که تاکر در کتاب خود به آن‌ها می‌پردازد، روحی به نام دوولی در دانشگاه اموری در آتالانتا است که می‌تواند با تفنگ آبی خود به استادان دانشگاه شلیک کند و نظم کلاس‌ها را بر هم بزند. روح دیگری به نام سارا از دانشگاه منسفیلد، پنسیلوانیا پس از اینکه از نامزدش جواب رد شنیده، خودکشی کرده است، خانم سرخ‌پوش از دانشگاه هانتینگتون در انتاریو، کانادا روح معروف دیگری است که روبدوشامبر سرخی بر تن دارد و شکمش را می‌شکافد. همین‌طور دانشجویان دانشگاه گیتیزبورگ، پنسیلوانیا، با ارواح سربازان ملاقات کردند، در حالی که دانشجویان دانشگاه سن‌مری‌آو وودز در اندیانا، راهبه‌های بدون چهره‌ی ترسناکی را دیدند.

مقاله‌های مرتبط:

به‌نظر می‌رسد، اغلب داستان‌های عجیبی که تاکر در کتاب خود ذکر کرده، به‌نوعی به گذشته‌ی تاریک دانشگاه‌ها مرتبط هستند. به این لحاظ، ارواح، جنبه‌های اخلاقی را برملا می‌کنند. مشاهده ارواح هم اغلب به ما یادآوری می‌کنند که اخلاق و اخلاقیات اهمیتی فراتر از زندگی دارند و زیر پا گذاشتن اخلاقیات می‌تواند بار سنگینی روحی برای زندگان داشته باشد.

با این حال، به‌جز برخی جنبه‌های ترسناک؛ داستان ارواح اغلب برای ما سودمند هستند. ارواح با نشان دادن زندگی پس از مرگ، فرصت ارتباط با کسانی را برای ما فراهم می‌کنند که مدت‌ها قبل از دنیا رفتند و بنابراین به زندگان فرصتی برای رستگاری و راهی برای جبران اشتباهات می‌دهند.



Source link

آیا احتمال بروز سرطان در افراد قد بلند بیشتر است؟


احتمال ابتلا به اکثر سرطان‌ها با افزایش سن بالاتر می‌رود. اما آیا بالاتر بودن تعداد سلول‌های بدن نیز می‌تواند باعث افزایش ریسک ابتلا به سرطان شود؟

درمورد بیشتر سرطان‌ها، خطر ابتلا با افزایش سن بیشتر می‌شود؛ اما در مورد تاثیر داشتن سلول‌های بیشتر در بدن چه حالتی اتفاق می‌افتد؟ آیا ممکن‌ است افراد بلندقدتر به‌خاطر اینکه دارای سلول‌های بیشتری هستند، نسبت به سرطان حساس‌تر باشند؟

طبق نظر لئونارد نونی متخصص زیست‌شناسی تکاملی در دانشگاه کالیفرنیا که داده‌های مربوط به پروژه‌های بزرگ مرتبط با نظارت روی انواع سرطان‌ها را مورد بررسی قرار داده‌، پاسخ این سوال مثبت است. هرکدام از این پژوهش‌های مرتبط با سرطان نشان دادند که شانس ابتلا به سرطان در افراد قدبلند بیشتر است؛ به‌طور کلی با هر ۱۰ سانتی‌متر افزایش در قد، شانس ابتلا ۱۰ درصد بیشتر می‌شود. پژوهشگران دیگر معتقدند که عواملی نظیر تغذیه، سلامتی و شرایط اجتماعی که نقش تعیین‌کننده‌ای در اوایل زندگی دارند، به‌طور مستقل روی خطر سرطان و قد تاثیر می‌گذارند؛ اما نونی این فرضیه را به چالش می‌کشد. او می‌گوید:

من این فرضیه را مورد آزمایش قرار دادم که افزایش قد موجب افزایش تعداد سلول‌ها می‌شود و داشتن تعداد بیشتر سلول به‌طور مستقیم موجب افزایش خطر بروز سرطان می‌شود. این داده‌ها قویا این فرضیه‌ی ساده را پشتیبانی می‌کنند. برای بیشتر سرطان‌ها، میزان این اثر از روی افزایش در سلول‌ها در اثر افزایش قد، قابل پیش‌بینی است.

نتایج این پژوهش در ژورنال Proceedings of the Royal Society B منتشر شده‌ است. نونی با بررسی اثر قد روی خطر بروز سرطان‌ در مردان و زنان دریافت که اثر قد روی خطر ابتلا به سرطان پوست و تیروئید در زنان و سرطان پوست در مردان زیاد است. او می‌گوید:

افراد قدبلند تقریبا در معرض خطر تمام سرطان‌ها قرار دارند اما سرطان‌های پوست مانند ملانوم، یک ارتباط قوی و غیرمنتظره را با قد نشان می‌دهند. این ممکن‌ است به این علت باشد که میزان هورمون IGF-1 در افراد بالغ قدبلند بیشتر است.

مقاله‌های مرتبط:

IGF-1، فاکتور رشدی است که به‌خصوص در رشد اولیه مهم‌ بوده اما با میزان بالاتر تقسیم سلولی در افراد بالغ قدبلند نیز مرتبط است. اگر سلول‌ها بیشتر تقسیم شوند، خطر بروز سرطان هم بیشتر می‌شود. اگر در افراد قدبلند به‌علت سطوح بالاتر IGF-1، تقسیم سلولی سلول‌های پوست بیشتر باشد، این موضوع می‌تواند در افزایش خطر بروز ملانوم مشارکت داشته باشد. از ۱۸ نوع سرطان، تنها چهار نوع سرطان رابطه‌ی معنی‌داری با افزایش قد نشان ندادند: سرطان‌های پانکراس، مری، معده و دهان.

نونی می‌گوید ممکن‌ است که این سرطان‌ها بیشتر با عوامل محیطی مرتبط باشند و نیز این موضوع امکان‌پذیر است که در این بافت‌ها، تعداد سلول‌ها هماهنگ با افزایش اندازه‌ی بدن دچار افزایش نشوند؛ هر چند به‌نظر بعید می‌رسد. نونی در ادامه توضیح داد که دو عامل، موجب افزایش خطر سرطان می‌شوند: یکی داشتن سلول‌های بیشتر و دیگری وجود تقسیم سلولی بیشتر. او می‌گوید:

اگر سلول‌ها دو برابر شوند، خطر بروز سرطان هم دو برابر می‌شود. اگر تعداد تقسیم‌های سلولی نیز دو برابر شود، خطر بروز سرطان بیش از دو برابر می‌شود. زندگی طولانی، بدترین چیز برای فردی است که بخواهد دچار سرطان نشود.

به‌طور متوسط مردان نسبت به زنان بلندقدتر هستند و این ممکن‌ است از دلایل این باشد که چرا سرطان در مردان شیوع بیشتری دارد. نونی گفت: «در حدود یک سوم از این اثر می‌تواند مرتبط با این باشد که مردان دارای تعداد بیشتری سلول هستند اما برای تشریح بقیه‌ی آن عامل دیگری نیاز است».

پارادوکس پتو

طبق پارادوکس پتو با افزایش چثه‌ی جانور، احتمال بروز سرطان بیشتر نمی‌شود

نونی افزود که چنین ارتباطی در سگ‌ها نیز دیده شده‌ است؛ سگ‌های نژادهای کوچک‌تر نسبت به سگ‌های بزرگ‌تر، کمتر به سرطان دچار می‌شوند. نونی قصد دارد در آینده بررسی کند جانورانی که دارای عمر طولانی‌تری هستند، چگونه از سرطان اجتناب می‌کنند؟ او می‌گوید:

اگر همه‌ی عوامل دیگر برابر باشند، حیواناتی که برای مدت بیشتری زنده می‌مانند، باید دارای شیوع بالاتر سرطان نسبت به حیوانات کوچک‌تر باشند. حیوانات بزرگ‌تر دارای سلول‌های بیشتر، تقسیمات سلولی بیشتر و جهش‌های بیشتر هستند؛ اما در واقع چنین گرایشی برای داشتن استعداد بیشتر در ابتلای به سرطان در آن‌ها وجود ندارد.

این موضوع پارادوکس پِتو نامیده‌ می‌شود و من استدلال می‌کنم که می‌تواند از طریق تکامل سازشی توجیه شود؛ یعنی در گونه‌هایی که برای اندازه‌ی بدن بزرگ‌تر و ماندگاری بیشتر تحت اثر انتخاب طبیعی قرار دارند، سطوح دیگری برای سرکوب شدن سرطان تکامل می‌یابد. من علاقمندم بررسی کنم که چگونه هنگامی که یک گونه بزرگ‌تر شده و دارای طول عمر بیشتری می‌شود، سدهای دیگری در برابر سرطان در او تکامل پیدا می‌کنند.



Source link