بایگانی برچسب: s

خرازی:‌ ناتوانی اروپا برابر آمریکا قابل درک است اما…


وی درباره ارزیابی ایران از اجرای تعهدات برجامی اروپا گفت: اگرچه با توجه به مشکلات داخلی اروپا، ضعف و ناتوانی اروپا در برابر فشارهای آمریکا قابل درک است، اما قصور و ناتوانی اروپا در اجرای تعهدات خود در برجام، قابل توجیه و پذیرش نیست و رافع مسئولیت آن‌ها در قبال برجام نخواهد بود.

رئیس شورای راهبردی روابط خارجی تصریح کرد: اروپا در همسایگی غرب آسیاست و امنیت اروپا با امنیت در این منطقه ارتباط مستقیمی دارد. باید به خاطر داشت که حفظ برجام در امنیت منطقه و اروپا تاثیرگذار است.

خرازی در پاسخ به سوالی درباره روابط ایران و ترکیه اظهار داشت: ترکیه و ایران با وجود برخی اختلاف نظرهای سیاسی، از ظرفیت‌های همکاری وسیعی برخوردارند و در همین حال، ایران از گسترش همکاری‌ها با این کشور همسایه استقبال می‌کند.

وی افزود: برای نمونه، همکاری ایران، روسیه و ترکیه در روند آستانه نتایج مفیدی در خصوص بحران سوریه در بر داشته است. با وجود فشارهای آمریکا، با توجه به رویکرد رجب طیب اردوغان، رئیس جمهور ترکیه، می‌توان به گسترش همکاری‌های ایران و ترکیه امیدوار بود.

رئیس شورای راهبردی روابط خارجی در پاسخ به سؤال دیگری درباره روابط ایران و روسیه نیز گفت: با وجود برخی تفاوت‌ها بین ایران با روسیه و ترکیه، منافع مشترک زیادی به ویژه در سوریه داریم و همکاری‌های سه جانبه در حل بحران سوریه بسیار موثر است.

خرازی با تاکید بر اینکه تغییر دولت در سوریه با توسل به زور و کمک برخی کشورها مانند عربستان به گروه های تروریستی غیرقابل قبول است، گفت: حمایت قدرت‌های اروپایی از گروه‌های تروریستی در سوریه یا سکوت آن‌ها در قبال حمایت از این گروه‌ها توسط برخی از کشورهای منطقه در بی ثباتی منطقه موثر بوده است.

وی ادامه داد: تلاش ما در راستای فراهم کردن بستر مناسب برای مذاکرات سوری – سوری و اصلاح قانون اساسی و برگزاری انتخابات آزاد در سوریه است.

رئیس شورای راهبردی روابط خارجی با تاکید بر اینکه راهبرد دفاعی جمهوری اسلامی در منطقه کاملا دفاعی است، گفت: ایران، ترکیه و عربستان سه کشور کلیدی منطقه هستند و می‌توانند نقش موثری در رسیدن به سازوکار توسعه صلح و ثبات در منطقه داشته باشند، ولی شرط آن توقف اقدامات مداخله جویانه و بی ثبات ساز در منطقه است.

خرازی درباره بحران یمن هم تصریح کرد: توقف بمباران‌ها در یمن و مذاکرات یمنی – یمنی تنها راه حل بحران این کشور است.

*آمریکا خواستار صلح و امنیت در منطقه نیست

وی با بیان اینکه دولت آمریکا خواستار صلح و امنیت در منطقه نیست، ادامه داد: آمریکا ایجاد شکاف و اختلاف بین کشورهای منطقه و بهره برداری از بحران‌ها را دنبال می‌کند.

رئیس شورای راهبردی روابط خارجی گفت: حل بحران یمن می‌تواند راه را برای مذاکرات جهت حل بحران های دیگر در منطقه هموار کند.

خرازی در پاسخ به سؤالی درباره نگاه ایران به رفع تنش بین ارمنستان و جمهوری آذربایجان هم گفت: با توجه به روابط خوب ایران با این دو کشور آماده همکاری و حمایت از تحرکات و ابتکارات برای حل اختلافات بین آذربایجان و ارمنستان هستیم.

وی همچنین درباره شیوه مقابله ایران با آثار تحریم‌ها گفت: جمهوری اسلامی ایران از منابع انسانی جوان و متخصص و منابع غنی انرژی و معدنی برخوردار است و با مدیریت خوب این منابع می‌تواند مشکلات ناشی از تحریم  را پشت سر بگذارد.



Source link

استفاده از کارت سوخت، اجباری و کارت بانکی به جای آن قابل استفاده است


به‌منظور جلوگیری از قاچاق بنزین از مرزها، تحویل بنزین به خودروها و موتورسیکلت‌ها، از تاریخی که متعاقباً اعلام خواهد شد، صرفاً با استفاده از کارت سوخت انجام شود.

بر اساس اطلاعیه شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی ایران، مالکان محترم خودروها و موتورسیکلت‌هایی که کارت سوخت خود را گم کرده‌اند، لازم است به‌ترتیبی که در رسانه‌ها توضیح داده خواهد شد، از تاریخ شنبه ۳ آذر ماه، حداکثر لغایت شنبه ۲۴ آذر ماه ۱۳۹۷ نسبت به ثبت درخواست خود برای دریافت کارت سوخت جدید اقدام نمایند:

به‌منظور تسهیل در دریافت کارت جدید سوخت، امکان دسترسی به سامانه ثبت مشخصات از طریق اینترنت و یا تماس تلفنی فراهم شده که نحوه دسترسی و اقدام، از طریق رسانه‌های عمومی و صدا و سیما به‌ اطلاع مردم عزیز خواهد رسید.

تأکید می‌کند که برای ثبت تقاضای دریافت کارت سوخت جدید، هیچ مبلغی از متقاضیان توسط شرکت ملی پخش دریافت نخواهد شد.

خاطرنشان می‌سازد این اقدام به‌معنای سهمیه‌بندی و افزایش نرخ سوخت نبوده و لازم است هموطنان محترم به شایعات بی‌اساس در این مورد توجه نفرمایند.

از زمان فراهم شدن امکان تحویل سوخت با کارت برای عموم دارندگان خودروها و موتورسیکلت‌ها، از تاریخی که متعاقباً اعلام خواهد شد، بنزین صرفاً با ارائه کارت به خودروها و موتورسیکلت‌ها تحویل می‌شود.

کارت سوخت به کارت‌های بانکی متصل شد

محمدجواد آذری جهرمی با بیان این‌که امروز بیش از ۱۰ میلیون خودرو کارت سوخت ندارند، گفت:

برای صدور این تعداد از کارت سوخت باید ۳۳۰ میلیارد تومان هزینه می‌شد، در حالی که با استفاده از ظرفیت دولت الکترونیکی و با هماهنگی بین دستگاهی، آن را به کارت بانکی متصل کردیم تا به جای این‌که مردم در صف بایستند و در پلیس به ۱۰+ ثبت‌نام کنند تا بعد از یک هفته کارت سوخت به دست آن‌ها برسد، بتوانند با مراجعه به پورتال ملی پخش و پالایش و فشردن سه گزینه، کارت بانکی خود را به کارت سوخت متصل کنند.

آذری جهرمی

جهرمی با بیان این‌که شیوه اجرایی در کشور مطلوب نیست، گفت:

همه دستگاه‌های حاکمیتی درون و بیرون دولت باید نوع نگاه خود را تغییر دهند و به فعالیت‌های الکترونیکی بپیوندند تا هزینه‌های اجرایی کشور را پایین بیاوریم و آن را به سمت تقویت اقشار ضعیف در جامعه سوق دهیم و مردم هم بدانند که دولت نیز در این مسیر مصمم است.



Source link

پیروزی هیوندای کونا در مقابل رقبای برقی؛ بیشترین مسافت قابل پیمایش در شرایط واقعی


مجله انگلیسی ?What Car اخیرا با انجام تست های مختلف بر روی چند خودروی برقی، به این نتیجه رسیده که هیوندای کونا از لحاظ مسافت قابل پیمایش از تمامی آنها برتر است.

در تست این مجله با سابقه و قدیمی ۱۴ مدل الکتریکی مورد مقایسه قرار گرفته اند. معیار انتخاب این مدل ها، ظاهرا میزان مسافت قابل پیمایش اعلام شده از سوی سازندگان بوده است.

در ارزیابی های What Car کراس اوور الکتریکی کره ای ها توانسته با باتری ۶۴ کیلووات ساعتی تا ۲۵۹ مایل (معادل ۴۱۶ کیلومتر) مسافت را بدون نیاز به شارژ مجدد پشت سر گذاشته و بالاتر از رقبایی مثل جگوار I-Pace و تسلا مدل S قرار بگیرد.





Kona_Electric_109

اما در این بین نکته عجیبی وجود دارد، زیرا بنا به دلایلی دست اندرکاران مجله مذکور به جای قوی ترین نسخه مدل S یعنی P100D به سراغ نسخه ۷۵D رفته اند؛ همچنین مشخص نیست که چرا رقیب قدرتمندی مثل مدل ۳ نسخه Long Range در بین مدل های تست شده حضور نداشته است.

tesla_model_s

مساله دیگر اینکه آیتم های مربوط به تست خودروها توسط کارکنان مجله What Car ابداع شده و با متدهای دیگر استانداردها از جمله استاندارد WLTP که در اروپا متدوال است، متفاوت هستند. البته به نظر می رسد رقم های اعلام شده با استاندارد WLTP کمی خوشبینانه بوده و در دنیای واقعی قابل تحقق نباشند. به همین جهت اکثر مشتریان ارقام به دست آمده با استاندارد آمریکایی EPA را ملاک انتخاب خودروهای برقی قرار می دهند.

jaguar_i-pace

در هر صورت خوشبختانه نحوه انجام تست های What Car شفاف و روشن است. دست اندرکاران این مجله باتری هر یک از خودروهای مورد تست را کاملا خالی نموده و سپس بطور کامل شارژ کرده اند. در گام بعدی تمامی این مدل ها به مدت یک شب در دمای ۱۸ درجه سانتی گراد نگهداری شده اند.

kia_e-niro

کنترل فشار باد تایرها و تطبیق آن با ارقام اعلامی از سوی سازنده دیگر اقدامی بوده که What Car قبل از شروع تست عملی انجام داده است. پس از حصول اطمینان از مناسب بودن شرایط، مدل های مورد تست راهی یک پیست اختصاصی شده و با سرعتی یکسان تا تمام شدن کامل باتری رانده شده اند.

renault_zoe

همانطور که اشاره کردیم در ارزیابی What Car هیوندای کونا نسخه ۶۴ کیلوووات ساعتی پس از پیمودن ۲۵۹ مایل به شارژ مجدد نیاز پیدا کرد. جالب اینکه این رقم حتی ۱ مایل بیشتر از رقم اعلامی از سوی EPA است.

برخلاف کراس اوور کوچک کره ای، رقم بدست آمده برای تسلا مدل S 75D اختلاف زیادی با رقم اعلام شده توسط EPA دارد. این سدان برقی در تست مجله انگلیسی ۲۰۴ مایل مسافت را طی کرده که در مقایسه با رقم ۲۵۹ مایلی طبق استاندارد EPA با اختلاف زیادی کمتر است.

در زیر می توانید مدل های ارزیابی شده، ارقام بدست آمده در تست What Car و اختلاف آن با استاندارد EPA را مشاهده فرمایید.

ارقام حاصل شده در تست What Car و اختلاف آن با استاندارد EPA

Hyundai Kona Electric 64-kWh 259 miles / 258 miles EPA

۱

Jaguar I-Pace 253 miles / 234 miles EPA

۲

Kia e-Niro 253 miles / N/A

۳

Tesla Model S 75D 204 miles / 259 miles EPA

۴

Hyundai Kona Electric 39-kWh 158 miles / N/A

۵

Renault Zoe R110 146 miles / N/A

۶

Nissan LEAF 128 miles/ 150 miles EPA

۷

BMW i3 94-Ah 121 miles / 114 miles EPA

۸

Volkswagen e-Golf 119 miles / 125 miles EPA

۹

Hyundai Ioniq Electric 117 miles / 124 miles EPA

۱۰



Source link

کامپیوتر برای انجام وظایف مهم مانند رای‌گیری، قابل اعتماد نیست


با نگاهی به اطراف و توجه به فناوری‌های موجود، می‌توان ادعا کرد که ما اکنون در آینده زندگی می‌کنیم. بسیاری از کارها از سفارش غذا تا پیدا کردن شغل، به‌راحتی و با کمک اینترنت انجام می‌شود. اما چرا هنوز نمی‌توانیم از این فناوری‌ها برای کارهایی مانند رأی‌گیری استفاده کنیم؟ رایان نورث، یک دانشمند علوم کامپیوتر، در این مطلب توضیح می‌دهد که چرا نباید هیچ‌گاه در کارهای این‌چنینی، به کامپیوترها اعتماد کرد.

رایان برای بررسی این چالش، ابتدا به توضیح چگونگی عملکرد برنامه‌های کامپیوتری می‌پردازد. همان‌طور که می‌دانیم، کامپیوترها زبان باینری یا صفر و یک دارند. به‌علاوه، برنامه‌نویسی به زبان باینری نیز بسیار دشوار است و تقریبا هیچ‌کس، تمایلی به نوشتن با این زبان ندارد. حتی اگر موفق به نوشتن با این زبان بشوید، نتیجه، تنها تعدادی عدد خواهد بود. این اعداد برای همه‌ی افراد (حتی خودتان پس از چند هفته)، مفاهیمی مبهم و غیرقابل درک دارند. به بیان دیگر، با نگاه کردن به این زبان، نمی‌توان حدس زد که برنامه‌ی شما چه کاری انجام می‌دهد.

دانشمندان علوم کامپیوتر، برای حل این چالش،‌ مفهومی با نام زبان ماشین را ابداع کردند. عبارت‌های این زبان، کدهای باینری را به کلمات و جملاتی تبدیل می‌کنند که تا حد امکان به زبان انسان نزدیک می‌شود. اگرچه این عبارات جدید هم نیاز به پیشرفت دارند، اما حداقل، حرکتی در مسیر مثبت محسوب می‌شوند. زبان ماشین، به سخت‌افزار آن وابستگی دارد. 

باینری

مقاله‌های مرتبط:

به‌هرحال، با این زبان ماشین هم نمی‌تواند چنین دستوری را به‌صورت مستقیم به کامپیوتر داد: «۱۰ را با ۲۰ جمع کن و نتیجه را نشان بده». به‌جای این دستور، باید به کامپیوتر بگوییم: «۱۰ را در متغیر اول ثبت کن. ۲۰ را در متغیر دوم ثبت کن. دو متغیر را به متغییر جمع کننده وارد کن. نتیجه را در متغیر سوم ثبت کن. متغیر سوم را چاپ کن.» پس از ارسال این دستور،‌ زبان ماشین به‌تعریفی ترجمه (کامپایل) شده و به صفر و یک‌های قابل فهم برای کامپیوتر تبدیل می‌شود.

مشکلات و کمبودهای این زبان از همان ابتدا مشخص هستند. شما باید زبان ماشین سخت‌افزار خود را بشناسید و زبان ماشین سخت‌افزارها نیز با هم تفاوت‌های عمده دارند. به‌علاوه، باید مراحل فرآیند را به‌صورت تک‌تک اعلام کنید. البته، به‌هرحال این زبان بیشتر از رشته‌های صفر و یک قابل فهم خواهد بود.

مرحله‌ی بعدی پیشرفت زبان‌های برنامه‌نویسی، حذف وابستگی به سخت‌افزار است. در نتیجه‌ی این اقدام، کامپایلر هوشمندی ساخته می‌شود که زبان، صرف‌نظر از ماشین مقصد، دستورات را به آن ارسال می‌کند. کامپایلر، دستور را به زبان ماشین مقصد و سپس به کدهای باینری تبدیل می‌کند. در نهایت، باوجود این که زبان‌های برنامه‌نویسی هرکدام روش خاص خود برای حل مسائل را دارند، هدف آنها یکی است. آسان‌تر کردن خواندن کدها برای انسان‌ها و در نتیجه، آسان‌تر کردن اصلاح و بهبود کدها، هدف مشترک تمام زبان‌های برنامه‌نویسی محسوب می‌شود. در نتیجه‌ی همه‌ی این پیشرفت‌ها، امروز، زبان‌های برنامه نویسی دستور انسانی روبرو را به‌راحتی می‌فهمند: Print 10+20.

با نگاهی به روند گفته شده در بالا، احتمالا متوجه شده‌اید که چرا نباید به کامپیوترها اعتماد کرد: کامپایلر، مشکل اصلی است. درواقع، صرف‌نظر از این‌که شما چه عبارت‌هایی می‌نویسید، اعتماد نهایی به کامپایلر خواهد بود تا آن را به کدهای باینری تبدیل کند. درواقع اگر کسی قصد خرابکاری در سیستم را داشته باشد، تنها باید کامپایلر را تغییر دهد.

code

به‌عنوان مثال اگر دستور Print به‌نوعی تغییر کند که همیشه، عدد یک را به ورودی اضافه کند، برنامه به‌درستی کار نخواهد کرد. از آنجایی که شما برنامه را صحیح نوشته‌اید، هیچ‌گاه با نگاه کردن به کدهایتان متوجه این اشکال نخواهید شد.

کامپایلرهای دستکاری شده، روشی مطمئن برای تغییر فرآیند برنامه‌ها هستند

البته مثال بالا بسیار ساده بوده و با چند بار اجرا کردن و متوقف شدن برنامه، قابل کشف است. اما اگر دستکاری در کامپایلر پیچیده‌تر باشد، آن‌گاه خطر چندبرابر خواهد بود. فرض کنید یک مجرم، کامپایلر را به‌نوعی تغییر دهد که هرجا عبارت Password دیده شد، رمز عبور مورد نظر خودش نیز معتبر شناخته شود.

نفوذ بالا، تعریف درب پشتی یا همان Back Door در نفوذهای کامپیوتری است. با این کار، سازنده‌ی کامپایلر به هر برنامه‌ی کامپیوتری که با محصولش نوشته شده، دسترسی خواهد داشت. درواقع شما می‌توانید ورود به برنامه را به‌سختی قفل و محدود کنید. اما فرد نفوذگر به‌راحتی از دربی وارد می‌شود که هیچ‌کس از آن اطلاعای ندارد.

قطعا مثال بالا چالش بزرگی محسوب می‌شود؛ اما برنامه‌نویس‌های حرفه‌ای پاسخی برای آن دارند. آنها می‌گویند کامپایلر نیز یک برنامه‌ی کامپیوتری است و می‌توان با نگاه کردن به کدهای آن، متوجه مقاصد خرابکارانه یا نفوذ شد. در مورد مثال بالا، تنها باید به دنبال کدی باشید که پسورد مورد نظر نفوذگر را تأیید می‌کند.

در اینجا چالش بعدی مطرح می‌شود. همان‌طور که فرض کردیم، کامپایلرها نیز برنامه‌های کامپیوتری هستند. پس آنها نیز یک بار کامپایل شده‌اند. در نتیجه،‌ برای نفوذ و سوء استفاده از آنها، تنها باید موارد زیر را انجام دهیم:

ابتدا کدی که پسورد مورد نظر ما را به‌عنوان پسورد صحیح می‌پذیرد، وارد کامپایلر می‌کنیم. در این مرحله، یک درب پشتی برای هر برنامه‌ای می‌سازیم که با این کامپایلر نوشته می‌شود. اما اگر فردی به کدهای کامپایلر نگاه کند، متوجه هدف ما می‌شود. پس به مرحله‌ی بعدی می‌رویم.

hack keyboard

کد جدیدی را وارد کامپایلر می‌کنیم. این کد، هرگاه خود کامپایلر، کامپایل شود، متوجه روند شده و کد مرحله‌ی قبل (قبول کردن پسورد مورد نظر ما) را به آن اضافه می‌کند. اکنون، وقتی کامپایلر را کامپایل کنیم، یک نسخه‌ی جدید از خودش ایجاد می‌کند. این نسخه‌ی جدید، حاوی دستوراتی برای پذیرفتن پسورد مورد نظر ما است. در نهایت برای از بین بردن ردپای خود نیز، دستورات خرابکارانه را از ظاهر کامپایلر حذف می‌کنیم.

با روش بالا، هر بار که کامپایلر دوباره ساخته می‌شود، به‌گونه‌ای خود را بازسازی می‌کند که کد مخرب درب پشتی را داشته باشد. در نتیجه، وقتی کامپایلر، برنامه‌های دیگر را ترجمه می‌کند، کد مخرب اضافه می‌شود اما در کد منبع آن قابل مشاهده نخواهد بود.

تنها راه کشف این خرابکاری یا باگ، خواندن کدهای باینری است. کاری که از همان ابتدا دشوار به نظر می‌رسد و با پیچیده‌تر شدن برنامه‌ها، به‌سمت غیرممکن شدن پیش می‌رود. برای درک این دشواری باید بدانید تمام آثار شکسپیر فضای ۶ مگابایت نیاز دارند و برنامه‌ای مانند فایرفاکس،‌ ۲۰۰ مگابایت فضا نیاز دارد. با مقایسه‌ی این اعداد می‌فهمیم که هیچ‌کس نمی‌تواند تمام کدهای آن برنامه را بخواند. به‌علاوه، کدها به زبانی قابل فهم برای ما نوشته نشده‌اند!

امنیت

موارد گفته شده در بالا، حقیقت جدیدی نیستند. کن تامسون خالق سیستم‌عامل یونیکس، در سال ۱۹۸۴ مقاله‌ای تحت عنوان Reflexing on Trusting Trust نوشت و در پایان آن، به این نتیجه رسید:

نتیجه ساده است. شما نمی‌توانید به کدی که خودتان به‌طور کامل ننوشته‌اید، اعتماد کنید. در نهایت، هیچ تأییدیه‌ای شما را در برابر کد غیرقابل اعتماد، مصون نمی‌دارد.

تامسون، خالق یونیکس معتقد بود اعتماد ۱۰۰ درصد به کامپیوترها کاملا اشتباه است

منظور کن تامسون از عبارت «به‌طور کامل نوشتن»، تنها خود برنامه نیست. هدف او، نوشتن کل مسیر برنامه تا مراحل نهایی کامپایلر است. افراد محدودی زمان، مهارت و پول لازم برای ساختن یک کامپیوتر و برنامه‌های آن از اساس را دارند. کمی توجه به این پیش‌بینی تامسون، نشان می‌دهد که اعتماد کردن به کامپیوترها، در هیچ کاری عاقلانه نیست.

باوجود تمامی این هشدارها، ما از کامپیوترها برای همه‌ی کارهایمان استفاده می‌کنیم. به‌راستی چرا ما در همه‌چیز به این ماشین‌های کابوس‌وار اعتماد داریم؟

پاسخ سوال بالا، ساده است: کامپیوترها، سرگرم‌کننده و راحت هستند. به‌علاوه، آنها در موارد گوناگون، کاربر دارند. در کنار همه‌ی این موارد، هک کامپایلر کار ساده‌ای نخواهد بود. شما باید زمان و انگیزه بالایی برای هدف قراردادن یک فرد یا جامعه داشته باشید. در نهایت، برخی کارها نیاز به اعتماد کامل به کامپیوتر ندارند. به‌عنوان مثال هیچ‌کس برای فهمیدن نوع پیتزای شما، زحمت هک کردن کامپایلر اپلیکیشن تحویل غذا را متقبل نمی‌شود. اما دستکاری برخی کارها، مانند رأی‌گیری، ارزش زمان و هزینه را دارند.

امنیت سایبری

مقاله‌های مرتبط:

رأی‌گیری پدیده‌ای است که نتایج هک کردن آن، تأثیرات بزرگی خواهد داشت. به‌علاوه، هدف قرار دادن این فرآیند، دشوار نیست (چون زمان و مکان مشخصی دارد). مهم‌تر از همه، انگیزه‌ی کافی برای دستکاری در آن نیز همیشه وجود دارد. برای نفوذ به این مورد نیز می‌توان به همان روش اضافه کردن پسورد معتبر جعلی، دستوری برای اضافه کردن رأی به فردی خاص را در کامپیوتر تزریق کرد.

به‌هرحال، رایان با توجه به استدلال‌های بالا ادعا می‌کند که رأی‌گیری کامپیوتری و رأی‌گیری اینترنتی، هیچ‌گاه امن نخواهد بود. او تنها روش امن کردن رأی‌گیری کامپیوتر را، ترکیب آن با رأی‌گیری سنتی و کاغذی می‌داند. با این روش، حتی با وجود نفوذ به کامپیوترهای رأی‌گیری، کاغذ‌های رأی برای تأیید را رد نفوذ وجود دارند.

رایان پس از انتشار این مقاله در سرویس مدیوم، بخش‌هایی را نیز در پاسخ به پرسش‌های تکراری کاربران به آن اضافه می‌کند. او در این بخش‌ها به توضیح برخی از ابهامات یا راهکارهای پیشنهادی کاربران برای حل چالش اعتماد می‌پردازد.

یکی از سوال‌ها، در مورد ماهیت رأی‌گیری کامپیوتری است. تعریف او از این نوع رأی‌گیری، فرآیندی است که تماما در کامپیوترها انجام می‌شود. در این فرآیند، هیچ المان دیگر (مثلا کاغذی) وجود ندارد و کامپیوتر، به‌عنوان ابزار تأیید آرا شناخته می‌شود. راهکار او، اضافه کردن مرحله‌ی چاپ یا اسکن کاغذ رأی‌گیری، برای تأیید نهایی آرا بیان می‌شود.

hack

یکی از کاربران، در نظرات این پست به راهکارهایی همچون ارائه‌ی کد اختصاصی برای رأی‌دهندگان،‌ اسکن‌های بیومتریکی یا پشتیبان گرفتن در اینترنت اشاره می‌کند. پاسخ رایان به این پیشنهاد، همان عدم اعتماد به کدها است. از نظر او، این فرآیندها نیز توسط کامپیوتر انجام می‌شود که به‌هیچ‌وجه قابل اعتماد نخواهد بود.

راهکار دیگر در بخش کامنت‌ها، بررسی کد کامپایلرها بیان می‌شود. رایان در پاسخ به این راهکار می‌گوید که کد مخرب کامپایلر، همان‌طور که قبلت گفته شد، توانایی تشخیص فرآیند بررسی را دارد و در این فرآیند، عملکرد مخرب خود را نشان نمی‌دهد. اگرچه ایده‌ی رایان در مورد این کامپایلر مخرب کمی تخیلی به‌نظر می‌رسد، اما او خراب‌کاری شرکت فولکس واگن در سال ۲۰۱۵ را مثالی عینی معرفی می‌کند.

رسوایی فولکس واگن نمونه‌ای سوء‌استفاده از برنامه‌های کامپیوتری است

کامپیوترهای خودروهای این شرکت، فرآیند بررسی آلایندگی را تشخیص می‌دادند و در آن حالت،‌ در وضعیت مصرف پایین کار می‌کردند. پس از پایان تست، روند آنها به‌حالت عادی یا مصرف بالا، تغییر می‌کرد. اصلاح این خراب‌کاری، ۱۸.۳۲ میلیارد دلار به‌علاوه‌ی ۲.۸ میلیارد دلار جریمه برای فولکس به‌همراه داشت. به‌هرحال شرکت فولکس واگن نیز به‌خاطر تصور سوددهی این روش و عدم شناسایی توسط کارشناسان، این کار را انجام داد. همان انگیزه‌هایی که برای نفوذ به انتخابات هم کافی هستند.

رایان در پاسخ به پرسشی در مورد عدم اعتماد به کامپیوترها می‌گوید:

بله، به‌صورت مطلق و ۱۰۰ درصد نباید به کامپیوترها اعتماد کرد. البته قطعا انجام چنین کاری ممکن نخواهد بود. از طرفی، همه‌ی کارها نیاز به اعتماد کامل به کامپیوترها ندارند. تنها چند مورد خاص در این زمینه مانند رأی‌گیری هستند.

یکی از انتقادات به ایده‌های رایان این بود که به‌هرحال ما امروز از کامپیوترها در اکثر جنبه‌های زندگی از کار تا بانک‌داری استفاده می‌کنیم و حتی همین مقاله‌ی رایان نیز توسط او در کامپیوتر نوشته شده است. با این وجود، چگونه می‌‌توان بدون اعتماد به کامپیوتر زندگی کرد. در پاسخ به این انتقاد هم، بحث اعتماد ۱۰۰ درصد مطرح می‌شود. ما به بانک‌داری اینترنتی اعتماد داریم چون بانک می‌تواند (و تعهد می‌دهد که) خسارات احتمالی را پوشش دهد. اما در مورد اتفاقاتی همچون خراب‌کاری در رأی‌گیری، عواقب عموما جبران‌ناپذیر هستند.

کامپیوتر رومیزی

عدم اعتماد رایان به کامپیوترها به‌حدی پیش می‌رود که پیشنهاد استفاده از بلاک چین برای جبران خطرات گفته شده را نیز رد می‌کند. او معتقد است این فناوری نیز قابل دستکاری بوده و هیچ‌گاه ۱۰۰ درصد قابل اعتماد نیست.

در اینجا باید به این نکته اشاره کنیم که نویسنده‌ی این مقاله، تنها قصد تفسیر صحبت‌های کن تامسون را دارد. او خود را دانشمند عالِم کامپیوتر نمی‌داند و تنها، صحبت‌های تامسون در مورد عدم اعتماد به کدها و کامپایلرها را با مثالی توضیح می‌دهد. البته رایان راهکاری نیز برای این مشکل ارائه می‌دهد و آن، کامپایل کردن کد‌ها در دو کامپایلر متفاوت است. به بیان ساده‌تر برنامه‌نویس برای اطمینان از عدم خراب‌کاری در کامپایلر یک بار هم باید کد خود را در کامپایلر معتبر و تأییدشده‌ای اجرا کند. در اینجا باز هم این سوال مطرح می‌شود که آیا آن کامپایلر معتبر و تأییدشده قابل اعتماد خواهد بود؟

نویسنده‌ی مقاله در پایان به این نکته اشاره می‌کند که هشدارهای او، علاوه بر مثال شرکت فولکس واگن، در پروژه‌های بزرگ دیگر نیز عینیت پیدا کرده‌اند. او مثال‌هایی از نفوذ به سیستم‌های هسته‌ای و موشک‌های فضایی همچون ویروس استاکس نت بیان می‌کند که نتیجه‌ی همان اعتماد ۱۰۰ درصدی بوده‌اند.

البته قطعا در رأی‌گیری‌های کاغذی نیز احتمال سوءاستفاده و خرابکاری وجود دارد؛ اما این قدام به‌خاطر ماهیت فیزیکی این رأی‌ها، نیازمند تلاش بیشتر و صرف هزینه‌ی بالاتر خواهد بود. به‌علاوه، کامپیوترها و کدهای آنها همیشه پیچیده هستند و حتی یک اشتباه کوچک در کدنویسی یا کامپایل کردن، نتایج را به‌کلی تغییر خواهد داد. به‌هرحال شاید بتوان ادعا کرد که دنیای کامپیوتر، هنوز برای مقاصد بسیار مهم مانند رأی‌گیری، امن نیست.

نظر شما چیست؟ آیا می‌توان به‌صورت ۱۰۰ درصد و در همه‌ی موارد، به کامپیوتر اعتماد کرد؟



Source link

انتقاد صریح فردوسی پور؛ غیبت کی روش در فینال لیگ قهرمانان‌ آسیا با هیچ متر و معیاری قابل قبول نیست



سایت خوان روزنامه دنیای اقتصاد


تاریخ انتشار :